Mens vs. machine, een avonturenverhaal over vertaalmachines, The Last Samurai van Helen DeWitt en poëzie (in rekto:verso)

Helen DeWitt

Technologie mag de mens steeds verder in een hoek duwen, met slimme apparaten en robots die ons werk overnemen. Maar wij hebben taal, hét teken van onze superioriteit over de rest van de wereld. Daarom is het best schrikken als machines zelf een taal ontwikkelen. Ziedaar onze ultieme kwetsbaarheid: in talige intelligentie voorbijgestoken worden door computers. Of geven we ons te snel gewonnen?

Lees verder op rekto:verso: Mens vs. machine, een avonturenverhaal

De technodicee, de grap en de vriendschap. Recensie van Kracht van Jonas Lüscher

Zoals de theodicee de vraag stelt hoe het bestaan van God en dat van het kwaad in de wereld samen kunnen gaan, zo vraagt de technodicee hoe het kan dat er nog steeds kwaad is in een door technologie gedreven wereld. Het is die vraag die Richard Kracht probeert te beantwoorden in de roman Kracht van de Zwitser Jonas Lüscher (vertaling Gerrit Bussink). Om rustig te kunnen schrijven laat hij vrouw en kinderen achter in Tübingen in Duitsland en reist af naar het hol van de leeuw, Silicon Valley.

Lees verder op Athenaeum: De technodicee, de grap en de vriendschap

Out now: Shadowbook, Writing Through the Digital 2014-2018

I’m pleased to announce my very own INC publication, which is a collection of five translations into English of essays written in the past years, and one new piece I wrote especially for this booklet. Shadowbook: Writing Through the Digital 2014-2018 was published and printed thanks to a grant from the Dutch Literature Foundation and the Van Doesburghuis. Its realisation marks my upcoming stay in the Van Doesburghuis this summer.

About the book: What happens to our everyday language in the digital sphere? How does ‘the post-digital condition’ change the world in which we think about ourselves and talk to one another? In Shadowbook: Writing Through the Digital 2014-2018, Miriam Rasch investigates these questions in five experimental essays and one exposition. From the way the smartphone molds the language of desire and friendship to the possibilities of writing a ‘spreadsheet novel’ – Shadowbook is a testimony to post-digital writing by way of writing. It salutes both the beauty of the web and what hides in the shadows. Even in the bright and shiny sphere of the digital, the dark side is never far off.

With a foreword by Maria Fusco.

Shadowbook is freely downloadable in PDF and EPUB format and has a small print run of 300 copies. Order your copy here, free of charge and with free shipping. On the INC website there is also the possibility to make a donation – this of course would be highly appreciated. All donations will go to a next print run or publication project.

Go!

Recensietweeluik: Ali Smith – Herfst en Winter

De eerste zin van Ali Smiths roman Autumn zet meteen de toon: ‘It was the worst of times, it was the worst of times.’ De opening van opvolger Winter liegt er ook niet om: ‘God was dead: to begin with.’ Behalve God is al het andere ook dood: romantiek, literatuur, het boek, jazz, geschiedenis, politiek en het internet, om maar een paar van de slachtoffers te noemen die Ali Smith op de eerste bladzijden in een litanie van de dood memoreert. Hoe te leven in zulke tijden van verschrikking, hoe de barre herfst en winter te doorstaan?

Lees verder op Athenaeum: Er is een alternatief

En nu ook online, de recensie van Winter:

God is dood, stelt de opening van Winter – en de hoop trouwens ook. Brexit was als plaag nog niet erg genoeg, de verkiezing van Trump moest er ook nog overheen. En aangezien God dood is, hebben we het ook nog eens allemaal aan onszelf te danken. Net als in Autumn onderzoekt Ali Smith in Winter het potentieel van de menselijke verbeeldingskracht om in de kou van een gepolariseerde samenleving nog enige warmte te vinden.

Verder lezen op Athenaeum: Het verhaal is de held

De Keldercast (de literaire podcast waar ik deel van uitmaakte in de tijd dat mensen nog niet naar podcasts luisterden) besteedde ooit een aflevering aan Ali Smiths How To Be Both, check ‘m hier: Keldercast #7

2017: mijn jaar in boeken, jubileumeditie

 

 

 

 

 

 

 

Dit is het tiende overzicht van mijn boekenjaar dat ik hier presenteer #jubilee (zie: 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016). Die kwantificeringsdrang mag misschien opmerkelijk lijken voor iemand die zich steeds meer met anti-kwantificatiedenken bezighoudt (kortweg: antikwanti). Maar zoals ik elders al betoogde, is voor zinvolle kritiek op het hysterische datageloof een simultane liefde voor het getal misschien wel noodzakelijk. Daar gaan we.

Dit jaar heb ik 47 boeken gelezen, min of meer: zes daarvan las ik voor het grootste gedeelte, waarvan ik er maar twee onbevredigd voor het einde heb weggelegd. (Ik heb wel meer boeken niet uitgelezen, maar die staan  niet op de lijst.)

De helft van de boeken komt uit 2017. Tja, steeds weer heb ik het voornemen om ‘zoals vroeger’ ook weer veel klassiekers te lezen, maar het komt er niet van. Werk, nieuwsgierigheid, en ja, ook de beschikbaarheid ervan als recensent, zorgen ervoor dat ik juist steeds meer actuele en hedendaagse boeken lees. Voor de komende vakantie heb ik wat oudere romans klaargelegd, want het bevalt altijd goed om iets uit een andere tijd te lezen, zelfs als het boek eigenlijk tegenvalt.

Ook een helft: filosofie en essays. En een derde, wat veel is voor mij: Nederlandstalig.

Mijn waardering was genereus dit jaar, wat ik dan maar opvat als teken dat ik ondanks die druk om actueel te lezen goed weet te kiezen. Gemiddeld een 3,77 (uit vijf)! Het hoogste ooit behaald? Zou zomaar kunnen. Nu bedenk ik me wel dat Bookpedia sinds een laatste update ook halve sterren accepteert, dus het kan zijn dat ik daardoor vaker een 3,5 of zelfs 4,5 heb gegeven, waar dat eerder een 3 of 4 was geworden.

Oké, namen en rugnummers.

Omdat ik relatief veel Nederlandse romans las, wil ik allereerst de twee dichterdebuten noemen: Wormen en engelen van Maarten van der Graaff en Het tegenovergestelde van een mens van Lieke Marsman. Beide bijzondere boeken met een geheel eigen thematiek (religie en klimaat) en die bovendien op papier zoeken naar nieuwe vormen. Daar houd ik van. Klont van Maxim Februari is een roman over data en kwantificering die grappig en multi-interpretabel is, ga er maar aan staan. Ook een eigen thematiek en ook een vorm als disruptie, om in de wereld van de internetgoeroes te blijven. Over die vorm denk ik nog steeds na, ooit zal ik er misschien iets over schrijven.

Er waren ook goede Nederlandse essays, zoals van Marja Pruis (Genoeg nu over mij is grappig en ontroerend en vrouwelijk zoals het hoort en misschien wel het beste boek dat ik las dit jaar; in elk geval het boek dat ik het vaakst heb aangeraden) en het debuut van Bier met Boeken-genoot Jan Postma (maar ik vind eigenlijk dat je geen boeken kunt noemen waar je iets mee van doen hebt gehad, ah, kijk, nu heb ik het toch gedaan, Vroege werken dus). (Had ik mijn eigen essayboek al genoemd? Nee, dat kan ook niet, maar zie vooral hier – waar? – hier, maar ook hier!!!)

De grote verrassing was voor mij dit jaar het filosofische essay van Kris Pint, De wilde tuin van de verbeelding, dat helaas te weinig aandacht heeft gekregen (ik schreef erover voor De Groene).

Een andere donderslag bij heldere hemel kreeg ik van Eugene Thackers In the Dust of this Planet – wat een fenomenaal werk! En er zijn nog twee delen (die ik nog moet lezen). Het is van 2011, maar who cares. Het is filosofie die uit de diepste diepten van mystiek, kennisleer, middeleeuwse horror en Kantiaanse kritieken allerlei bizarreriën opdiept – maar pertinente bizarreriën – en die combineert met contemporaine OOO en existentiële klimaatangst, enzovoorts en zo verder, en je verbluft achterlaat.

Heb ik nu echt maar één niet-Nederlands werk genoemd? Zo’n jaar was het blijkbaar. Vooruit, dan gooi ik er nog een tip in voor de koude wintermaanden: Het licht van Torgny Lindgren. Uit 1987. Want zomaar een boek lezen uit een andere tijd en een andere taal, dat MOET.

Verschenen: 40, Een fictief smartphone-essay over vriendschap – download gratis of t.e.a.b.

In samenwerking met De Internet Gids – online pendant van Nederlands oudste literaire tijdschrift – is het experimentele e-boekje 40 verschenen. Een fictief essay, speciaal geschreven om gelezen te worden op de smartphone.

Het is de derde editie in de reeks DIG Cahiers, die bestaat uit nieuwe, literaire publicaties van Nederlandse bodem. Ieder werk is rond de 40 pagina’s lang en te lezen gedurende een enkele treinreis of in de rij op het vliegveld. De mogelijkheden van dit nieuwe (digitale) publicatieplatform worden zowel literair als visueel en auditief onderzocht.

Ook met het verdienmodel wordt geëxperimenteerd: de e-boeken worden aangeboden met ‘pay what you want’. Van iedere binnenkomende euro gaat 50 cent naar de auteur. Van de andere 50 cent worden de coverontwerper, typograaf, webbouwer, webhost, corrector en redacteur betaald. De richtprijs is €3,99 maar de publicatie is ook voor €0,00 te downloaden.

40: Een fictief smartphone-essay over vriendschap leidt je binnen in het hoofd en in de telefoon – is er eigenlijk een verschil? – van iemand die probeert te begrijpen hoe vriendschappen ontstaan en schrikbarend genoeg ook weer verdwijnen. Vrienden maken lijkt iets vanzelfsprekends, zeker in tijden van sociale media. Het vanzelfsprekende is echter altijd in potentie hartverscheurend. ‘Dit is niet het verhaal van die vriendschap. Het is het verhaal van alle anderen.’

Lees ook De Grote Internetvragen, waarin ik antwoord geef op drie vragen uit de proustiaanse questionnaire van De Gids: Welke mythe houdt u graag in stand? Wat is de mooiste vorm en/of de lelijkste vorm die u kent of zelf hebt gebruikt? En waarom? Wat verstaat u onder geheim?

Over het essay en de toekomst ervan

Op 30 maart organiseerde Spui25 in samenwerking met De Groene Amsterdammer een avond over de toekomst van het essay. Jan Postma en Marja Pruis werden geïnterviewd door Roel Bentz van den Berg.

Ik had de eer een inleiding te mogen verzorgen, die je hieronder of op de website van De Nieuwe Garde terug kunt lezen: Het paradijs voor de schrijver, Miriam Rasch over de toekomst van het essay

“Over het essay en de toekomst ervan” verder lezen

Jaarlijst boeken 2016: dit las ik

 

 

 

 

 

Ik las 45 boeken dit jaar. (Zou ik ooit nog de 50 halen?) Omdat ik zelf zoveel aan het schrijven ben geweest, mocht ik van mezelf maandenlang alleen boeken lezen die daarvoor van nut konden zijn. Dat heeft tot gevolg gehad dat ik – vermoedelijk voor het eerst – meer filosofische werken en essaybundels heb gelezen dan romans en verhalen. De verhouding is weliswaar 23 om 22, maar toch.

Ik hou het hier verder kort (genoeg geschreven dit jaar, zoals gezegd). Een puntsgewijs overzicht, zoals altijd met dank aan Bookpedia.

Meer dan de helft van de 45 boeken die ik las verscheen in 2015 of 2016 (altijd weer neem ik me voor meer boeken te lezen die zich langs het verstrijken van de tijd al bewezen hebben, maar opnieuw ben ik in de val van de actualiteit getrapt).

Mijn waardering van die titels is gemiddeld een wel zeer gemiddeld 3,33 sterren.

Veel filosofie dus, waarvan er twee boeken uitsprongen: Hartmut Rosa – Leven in tijden van versnelling (ik las hem in het Engels omdat die is uitgekomen bij de Nordic Summer University Press, en ik was deze zomer op de Nordic Summer University). En De existentialisten van Sarah Bakewell (At the Existentialist Café), waarover ik schreef voor De Groene. Ook vermeldenswaardig: Je hebt wél iets te verbergen, van Maurits Martijn en Dimitri Tokmetzis, een boek dat een belangrijk onderwerp bij een groot publiek bracht.

De meest overweldigende roman die ik dit jaar las, stamt uit 2015: Op de rok van het universum van Tonnus Oosterhoff. Even gek en bijzonder vond ik The Last Samurai van Helen DeWitt (2002). Indrukwekkend waren de verhalen van Yukio Mishima. Mijn literaire leesjaar begon ook met verhalen, de buitengewone verzameling Dear Life van Alice Munro.

Bijzonder was om twee boeken te lezen in manuscriptvorm: Orewoet, de intellectuele pageturner van voormalig Keldercast-genoot Emy Koopman, en het prachtige reis-, geschiedenis- en herinneringsboek dat een groot lezerspubliek verdient, Op reis met mijn vader (die dood is) van Maarten van Riel.

En als ik toch bezig ben met reclame: het Handboek voor een Optimistisch leven, waarvoor ik in de redactie zat, kwam uit. Een knalgele schoonheid!

Verschenen: Handboek voor een Optimistisch leven

Schermafbeelding 2016-07-09 om 17.55.53Het Handboek voor een Optimistisch leven is verschenen! Ik heb er met heel veel plezier aan meegewerkt als redacteur. Ook is er een essay van mij opgenomen (‘Ode aan het zwart’).

Het is een boek zoals je dat zelden ziet, met verhalen, essays, gedichten en werkelijk fenomenale beelden daarbij.

Je vindt het in de boekwinkel (bijvoorbeeld hier) of in de Optimist-winkel.

Koop dat boek!