Jaarlijst muziek 2017, ondertitel: Wait for it…

Voor de Spotify-lijst: scroll omlaag of klik hier.

De ondertitel van mijn 2017-muzieklijst is ‘wait for it’ omdat veel van deze nummers erom vragen dat iemand (ik) met een opgeheven vingertje midden in de kamer staat en zegt: wacht, wacht, wacht! – en dan volgt de pay-off (vreselijk woord, wat is het Nederlandse equivalent?) en een vuist. Die ‘wait for it’-kwaliteit is natuurlijk ook wat de nummers zo goed maakt, al mag dit, enkele uitzonderingen daargelaten, worden beschouwd als een albumlijst. Volgorde is afgestemd op de opeenvolging van de nummers. Willekeurig is dat niet te noemen, maar van een nummer 1, 2, 3, enz. is dus geen sprake.

Kevin Morby – City Music
Oh, Kevin, verzuchtte ik dit jaar weer vele malen (tot het ook een soort grap werd, maar wel alleen een sóórt grap). Tientallen malen begeleidde hij mijn (honderden?) treinreizen.

Jon McKiel – Memorial Ten Count
Zo’n plaat die vreemd genoeg gezichtsloos blijft maar tegelijk steeds aan me trekt als er weer een nummer van passeert in de favorietenlijst.

L.A. Witch – L.A. Witch
Stoere dames die, dat geef ik toe, voor een belangrijk deel aan dit zijn van stoere dames een plek in deze lijst te danken hebben. Stoere dames for the win.

Jason Loewenstein – Spooky Action
Een vreemde plaat, want hier en daar ronduit lelijk. Maar daardoor wordt hij sympathiek en kruipt hij onder je huid. De mijne dan. En: gewoon lekker rocken.

The Fresh & Onlys – Wolf Lie Down
Een oorwurm van jewelste. Het hele album krijg ik niet goed uitgeluisterd, maar dit nummer waar ik ongeveer een kwart van mijn ochtenden mee ben opgestaan mag niet ontbreken.

Oiseaux-Tempête – AL-‘AN ! الآن (And your night is your shadow — a fairy-tale piece of land to make our dreams)
Een van de beste optredens die ik zag dit jaar (het waren er uiteraard te weinig), op Le Guess Who, in De Helling. Opeens is er een heel oeuvre te ontdekken.

Julia Holter – In The Same Room
Fenomenale live-registratie. Dit moet je heel hard zetten (ja, juist Julia Holter moet heel hard). En dan, wait for it…. En meezingen!

Kikagaku Moyo – Stone Garden
De Japanse stenen tuin is een merkwaardig iets. Ik heb er een gezien in Kyoto (excusez de opschepperij) die zo’n twintig strekkende meter witte kiezels bevatte, waar je dan met gemak een uur naar blijft kijken. Vervolgens: deze strekkende meters fuzz.

Gunn-Truscinski Duo – Bay Head
Dit is heel goed. Ik voel me daar wel een beetje een oudere man onder (normaal gesproken voel ik me in mijn muzieksmaak een jongere man). Het zij zo.

Liars – TFCF
Ook weer zo’n goed LGW-optreden, zelfde plaats, zelfde tijd (goed, net iets later). Opwindende, maffe en ook gewoon swingende plaat.

Tim Darcy – Saturday Night
Weer zo’n man alleen. Iemand zei: het lijkt wel een parade exen, die jaarlijst van jou. En inderdaad, het zijn allemaal van die toffe gasten, vaag en spannend en rock-’n-roll, kortom eerder ex- dan huwelijksmateriaal.

Joan of Arc – He’s Got The Whole This Land Is Your Land In His Hands
Hands down de grappigste teksten van het jaar. ‘I look so much like myself, people always mistake me for my own doppelgänger.’ En ze brengen me mijn oude liefde Soul Coughing in herinnering, waarvoor ik dankbaar ben.

Hallo Venray – Drink
De tweede oorwurm in de lijst, van hetzelfde dik hout zaagt men planken als Wolf Lie Down. Heerlijk nummertje, maar ik weet niet of het helemaal klopt.

Thurston Moore – Rock N Roll Consciousness
De meester van de wait for it cum pay-off. Op Le Guess Who zei ik: ik hoop dat hij de hele nieuwe plaat doet, plus Cease Fire. En wat gebeurde er?! Meesterlijk. Wait for it…

Jaarlijstje 2016: dit luisterde ik

Luister op Spotify of onderaan via de embed: 2016 @mirias

1. Palehound – Dry Food
Omdat ik hier van alle albums in 2016 het meest naar heb geluisterd en naar het eerste nummer van deze lijst het meest van alle nummers. Oe-oe-oe, oe-oe-oe-oe-oe-oe-oe-oe, etc.

2. Angel Olsen – MY WOMAN
Angel Olsen is tijdloos en stoer.

3. Car Seat Headrest – Teens of Denial
Meest beluisterde artiest, maar eerlijk gezegd vooral zijn eennalaatste album (How to Leave Town) dat ik op een vliegreis een uur of zes non-stop heb gehoord.

4. Arbor Labor Union – I Hear You
Stampen.

5. Mothers – Spotify Session
Een live EP, gewoon in de jaarlijst. Kan.

6. CTMF – SQ1
Raggen.

7. Brigid Mae Power – Brigid Mae Power
Op het eerste gehoor misschien vreemd tussen het raggen en stampen, maar betoverend.

8. Kevin Morby – Singing Saw
Kevin Morby is een van de weinige zangers, misschien wel de enige, die me bijna aan het huilen kan maken.

9. Orchestra of Spheres – Brothers and Sisters of the Black Lagoon
Feestelijke vakantieplaat.

10. Xylouris White – Black Peak
Duo met Kretenzische langnek-luit (laouto) en drums. Dat moet genoeg zijn om meteen te luisteren.

Mijn beste albums #2015 – incl. Spotify-lijst

Schermafbeelding 2015-12-28 om 17.18.10Toen ik begon, wist ik het nog niet zo goed. Maar uiteindelijk staan er zelfs twaalf platen in mijn lijstje over 2015. En heb ik weer een stapje de obscuriteit in gezet, zullen sommigen vast zeggen…

22 nummers van 11 albums, 1 nummer van 10 minuten, plus als bonus een single van iemand naar wie ik erg veel heb geluisterd, na een concert te hebben gezien op Le Guess Who One Night in Pandora, maar wiens plaat al in 2014 verscheen.

 

De beste muziek van 2014 according to me

De beste platen van 2014 in niet geheel willekeurige volgorde:
Fumaça Preta – Fumaça Preta
Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness
Parquet Courts – Sunbathing Animal
Damien Jurado – Brothers and Sisters of the Eternal Son
Foxygen – …And Star Power
Cloud Nothings – Here and Nowhere Else
Ought – More Than Any Other Day
Archie Bronson Outfit – Wild Crush
King Gizzard & The Lizard Wizard – I’m In Your Mind Fuzz
Damaged Bug – Hubba Bubba
Bonusnummer: Panda Bear – Mr. Noah

Muziekjaar 2013

1. Unknown Mortal Orchestra – II

Het allermooiste en meest grijs gedraaide album van het jaar. (En twee keer live gezien, wat niet veel indruk maakte. Soms betekent dat dat je de plaat dan ook niet meer draait, maar in dit geval boeit het me niet.)

2. Kanye West – Yeezus

Ontbijten in Parijs met mijn naam- en Bier met Boekengenoot – hurry up with my damn croissants!

3. Thee Oh Sees – Floating Coffin 
Niet hun allerbeste, maar ik kocht de plaat op vinyl en liet hem signeren na het fenomenale optreden op Le Guess Who Mayday. Als een kanon, vanaf het eerste liedje:

4. Deerhunter – Monomania

Ik ben niet zo van de teksten, maar dit is een uitzondering.

5. en 6. Savages en Black Angels Best Kept Secret
Het uitverkoren festival dit jaar was het nieuwe Best Kept Secret. Niet geheel overtuigend. De (afsluitende) headliners waren meest van het soort dat mijn dag als een soufflé in elkaar laat zakken. Als je dan ook nog eens niet ergens een laatste dansje kunt doen, blijft een wat suffe nasmaak over. Toch heb ik me goed vermaakt hoor, stampvoetend op The Black Angels en met de punkdames Savages. Silence Yourself is sowieso een noemenswaardig album.

7. en 8. Over punkdames gesproken. Twee van de leukste optredens van dit jaar vonden plaats in kraakhol ACU (of all places), tijdens Le Guess Who.

Allereerst: ZZZs in ACU

Dan de band die ook nog eens een heel lekker album afleverde met de vreemde (stomme) titel Champagne Holocaust: Fat White Family. Nummer (met kerstbel):

9. Growlers – Hung at Heart

Gewoon een fijn bandje met een leuke plaat.

10. Fuzz – Fuzz

Geen Ty Segall in de lijst?! Wel Ty Segall in de lijst.

Alles en nog meer in een lijstje:

Beste muziek 2012

danielrossen

1. Daniel Rossen – Silent Hour / Golden Mile
Een EP op 1, maar ik draai hem met gemak vijf keer achter elkaar.

2. Django Django – Django Django 
Om meerdere redenen gedenkwaardig op Motel Mozaïque

3. Ty Segall Band – Slaughterhouse
Ty, held.

4. Sharon van Etten – Tramp
Een zangeres naar mijn hart en dat is bijzonder

5. Dirty Projectors – Swing Lo Magellan
Omdat hier mijn meest gedraaide nummer op staat (Gun Has No Trigger)

In verdere willekeurige volgorde
Thee Oh Sees – Putrifiers II
Jack White – Blunderbuss
Jake Bugg – Jake Bugg
Mac DeMarco – 2
Dan Deacon – America
Disappears – Pre Language
Tyvek – On Triple Beams
The Revival Hour – Clusterchord EP
Moss – Ornaments
Balthazar – Rats

Gewoon, omdat ik altijd graag LCD Soundsystem in mijn lijstje zet (maar jammer genoeg nu echt voor het laatst), de afscheidsdocumentaire:
LCD Soundsystem – Shut Up And Play The Hits

Helaas, ik was een jaar te laat voor deze platen:
Mikal Cronin – Mikal Cronin (2011)
Adrian Younge Presents Venice Dawn – Something About April (2011)
Conan Moccasin – Forever Dolphin Love (2011)
Milagres – Glowing Mouth (2011)

Danish rap / Dansk rap / Deense rap

Sinds dag één ben ik fan van Spotify – zoals mijn vrienden zullen getuigen, die ik ermee blijf lastig vallen tot ze zelf ook Spotifyfan zijn. En sinds mijn vakantie in Helsingør vorige zomer ben ik fan van Deense rap (danks-hop?). 1+1=2, luister mee. (Mijn algemene favorietenlijst vind je trouwens hier.)

Dingen denken, dingen doen, dingen veranderen: do-it-yourself

underground

‘Hier in Nederland is het té goed.’ Mensen moeten wakker geschud worden, ‘je moet dingen gaan denken, dingen gaan doen … en door dat te gaan doen kunnen we misschien ook wel echt wat veranderen.’ We zijn te gast in punkwinkel No Fun, in het Amsterdam van 1977 (Wonderland, een documentaire over punk in Nederland, 1977). Het is een opvallende uitspraak dat het in Nederland té goed zou gaan. Verzetten de punks zich niet tegen juist tegen werkloosheid en gebrek aan goede woonruimte, tegen een maatschappij zonder toekomstperspectief? Oftewel: No Future nu, zoals Leonor Jonker haar boek over de punk in Nederland noemde. Zij opent de derde avond van de serie Underground met het filmfragment uit de punkdocumentaire.

Beste vrienden met je ouders
Misschien kwamen die grote maatschappelijke problemen – jeugdwerkloosheid, leegstand – pas een paar jaar later echt aan de oppervlakte. In het begin van de jaren tachtig verandert ook de punk- en kraakscène; die wordt steeds extremer en de reacties van de autoriteiten verharden mee. Is dat wat ons nu ook te wachten staat? Een steeds terugkerende vraag is waarom jongeren nu, 35 jaar later, zo weinig hun stem laten horen, niet massaal de straat op gaan of zich zelfs maar afzetten tegen de generaties boven hen. Je zou kunnen zeggen dat het ondanks de crisis nog steeds ‘té goed’ is hier in Nederland. Is het weer tijd om de mensen wakker te schudden?

Een stevig (generatie)conflict, waardoor je weer ‘dingen gaat denken, dingen gaat doen’ is misschien precies wat de crisis nodig heeft, lijkt Thomas van Aalten te vinden. Het is de vraag of generatieconflicten nog wel van deze tijd zijn. Tegenwoordig zet je je niet meer af tegen je ouders, maar ben je vrienden van elkaar. Beste vrienden zelfs. Leonor Jonker herkent dat wel. Van Aalten en Jonker schelen minder dan tien jaar, maar tussen hen tekent zich een groot verschil af: ergens in die tien jaar is de verhouding tussen jeugd en ouders totaal veranderd, van conflict naar vriendschap. Dat verandert ook de houding tegenover verzet en protest.

Punk in alle huiskamers
Je kunt je afvragen of de geest van verzet wel echt zo wijd verspreid was in de jaren zeventig en tachtig. Punkers en krakers maakten maar een heel klein deel van de bevolking uit, vormden een echte underground-cultuur, geconcentreerd in de grote stad. Hebben we daar niet een vertekend beeld van? En is het wel eerlijk als we de hele jeugd van nu vergelijken met zo’n kleine groep van toen? Martijn Haas ging op zoek ging naar de mooie, spannende verhalen voor zijn geschiedenis van de Amsterdamse jaren tachtig, verteld aan de hand van losgeslagen en uitzonderlijke types.

Zoals Mike von Bibikov, hoofdpersoon van zijn laatste boek Bibikov for President, die de bestaande politiek wilde ontkennen en een nieuwe staatsvorm bedenken. Met zijn partij De Reagering nam hij deel aan de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen om zo de politiek van binnenuit te veranderen (met weinig succes). Met de piratenzender Rabotnik TV werd ingebroken op de kabel zodat Bibikov in alle huiskamers te zien was. Toch wel iets anders dan YouTube, waar ook elke zonderling zich kan laten zien, maar niemand ernaar hoeft te kijken.

Do-it-yourself
Het gaat er ook niet zozeer om of de punkmentaliteit representatief was voor de jaren tachtig (natuurlijk was zij dat niet, we kennen ook allemaal de gepolijste muziek uit die tijd, het ‘greed is good’ van Gordon Gekko en de suffige bloemkoolwijken in provinciestadjes). Belangrijker is te luisteren naar wat het meisje in de punkwinkel No Fun zegt: we moeten dingen doen en denken en dan kunnen we misschien wel iets veranderen. Het is die eenvoudige overtuiging – ‘do-it-yourself’, ga niet zitten wachten tot iemand het voor jou doet – die de moeite waard is om weer leven in te blazen. Daar heb je geen idealen of generatieconflict voor nodig. En wat het idee erachter is? Dat bedenken we over een jaar of dertig wel.

Kijk voor meer beeld, verhalen en discussie: Van underground tot commercie in muziek, kunst en tv met Thomas van Aalten, Martijn Haas en Leonor Jonker. Hans Achterhuis ging eerder in op de achtergronden van de ideologie van de jaren zeventig en tachtig: De utopische ideologie van anarchisten en kapitalisten en Caroline Nevejan sprak in een persoonlijk verhaal over kraken en hacken tot ontwerp en bestuur.

Lees ook:
Strijden voor een utopisch ideaal of kapitaal: anarchisten, marxisten en neoliberalen
Van kraken en hacken tot ontwerp en bestuur: praktisch idealisme

[Verschenen op het Studium Generale nieuwsblog]

'Astro' van The White Stripes

white_stripes

Een van de leukere ontdekkingen eind vorig jaar was voor mij muziekblog Nummer van de dag, waar elke dag een liedje wordt voorzien van een mooi verhaal, een analyse tot op de seconde of een grappige anekdote. Pop, soul, hiphop, rock uit tientallen jaren aan popmuziek komt er langs, altijd een verrassing. Ik vond het dan ook een eer dat ik gevraagd werd om een gastbijdrage te leveren. Uiteraard kostte het kiezen van het nummer wat hoofdbrekens (probeer het maar eens), nu het er eenmaal staat voelt het alsof ik geen andere keuze had. 02:42 raggen, jongen, meisje, gitaar, drums.

Lees mijn bijdrage op Nummer van de dag: ‘
Astro’ van The White Stripes – Waarom moeilijk doen als je stampen kan?