Mocht je mij ooit kwijtraken bij een concert, dan zijn er een paar manieren om me heel makkelijk terug te vinden. Ten eerste: ga naar linksvoor, tussen de bar en de boxen. Volg eventueel je neus: in de rookvrije horeca is het makkelijk de stiekeme peuken van mijn vrienden te traceren. Zoek vervolgens naar gekken, raddraaiers, biergooiers, hossers en mensen die op hun kop op de rug van een ander hangen. Die laatste, dat ben ik. Gevonden!

Gisteren was het weer eens zover: met een grote groep gingen we naar de Kings of Leon in de Heineken Music Hall. Mensen die in grote groepen uitgaan zijn over het algemeen boers en irritant, en dat zijn wij dan ook. Maar zelf beleven we natuurlijk de grootste lol. Ik verbaas me er altijd weer over dat het altijd net niet uit de hand loopt, dat je altijd van meters afstand ziet waar wij staan, omdat er wordt gecrowdsurfd ondanks het crowdsurfverbod, gerookt ondanks het rookverbod en gebeukt ondanks de dodelijke blikken van omstanders.

Ik verbaas me er eerst over dat wij blijkbaar gestoord zijn. Als ik dan hijgend, drie blauwe plekken rijker en doordrenkt van bier uit de meute stap, verbaas ik me erover dat al die andere mensen zo vreselijk saai, angstig en netjes zijn. Want wat is er nou leuker dan met je armen om de schouders van je beste vrienden op en neer te springen op muziek die een fucking goeie band live voor je speelt en loeihard mee te brullen? Niks is leuker.

Dat zal lang niet iedereen beamen. Dat ik het nou gaaf vind, wil niet zeggen dat de rest van de wereld het daarmee eens is. Dat bewijzen al die mensen wel die met hun armen over elkaar, een biertje in de hand en een frons op het voorhoofd zo'n viervijfde van het publiek uitmaken. Ik probeerde eerder al te beschrijven waarom ik zo hou van gitaarmuziek. Uit je dak gaan op gitaarmuziek is daar onlosmakelijk mee verbonden.

Ik denk dat het iets te maken heeft met de roes van het dansen, gecombineerd met een ongedwongen aanraking. Zoals de kat die doodgemoedereerd je scheenbeen gebruikt als steuntje bij het wassen van haar achterpoot. Waarom stoeien mensen met elkaar? Precies daarom: het is leuk om iemand anders te voelen, je krachten te testen, iemand te slaan en te pesten, maar zonder dat het iets betekent behalve dat het leuk is. Dat is natuurlijk persoonlijk: op het schoolplein hield ik ook al van spelletjes waarbij je in een lange sliert in de knoop met elkaar raakte, waar je op elkaar moest vallen, aan elkaar moest trekken of duwen. Ik heb zelden iets leukers gedaan dan een workshop boksen. En dat terwijl ik bepaald geen sportief type ben.

Anderen (vaak wel sportievelingen) moeten daar niets van hebben. Jammer voor ze. Het is dat 'lichamelijk contact' zo klinisch en hygiënisch klinkt - en daardoor ook een beetje vies, alsof het schoongemaakt moet worden. Die woorden, lichamelijk contact, hebben het lichamelijk contact in het algemeen geen goed gedaan.

Gelukkig heb ik een stel vrienden dat deelt in mijn genoegens. In de trein terug begon het gesprek dat elk jaar weer het begin van de lente aankondigt: naar welk festival gaan we dit jaar? Werchter! riep de een. We gaan naar Melt! riep de ander. Mij maakt het niet zo veel uit, als er maar mensen zijn die ik mag duwen en trekken, met wie ik in de knoop kan raken en die mijn gebrul vlak naast hun oor weerstaan.

Helaas komen met het beuken ook de breuken. We nemen de schade op: biertje leeggehost, iemand anders zijn biertje op mijn hoofd leeggehost, schoenen die grijs zijn in plaats van roze geruit, mijn teen die onder de hak van een laars terechtkomt. Vandaag voel ik 'm nog en mijn tenen hebben het al zo te verduren. Een goede eerste oefening voor het festivalseizoen. En een pijnlijk aandenken aan een steengoed optreden van de Kings of Leon.

Lees meer over: Kings of Leon, HMH, concert