Ik ben altijd groot fan geweest van jarig zijn. Toen ik klein was maakte ik hele boekwerken over de Grote Dag, met verlanglijstjes, feestplanningen, aftelkalender (dat lijkt op aftakelen) enzovoorts. Dit jaar was eigenlijk de eerste keer dat ik er geen zin in had. Het is de leeftijd natuurlijk: in tegenstelling tot wat iedereen denkt, vond ik 'the big three o' niet zo erg, want daar kun je goed grappen over maken. Maar de drie één is niet big, niet small, maar eigenlijk drie keer niks. En zelfs dat niet, want drie keer niks is natuurlijk een grap die hoort bij de drie nul.

Als je jong bent, zijn vooral de cadeaus leuk, nu gaat het om het feest. Hoewel, toch ook om de cadeaus. Het begon al heel goed, met de prachtige uitgave van Tegen Sainte-Beuve, van Marcel Proust. Maar het feest, jouw feest vol mensen die voor jou komen is het mooist. Dat soort dingen, daar kan ik helemaal ontroerd van raken. Gisteren had ik ook een soort feestje bedacht en er kwamen heel veel mensen, dus uiteindelijk was het toch nog een zeer geslaagde dag.

Allereerst ging ik echter met mijn moeder koffie drinken en daarna de stad in 'op zoek naar de verloren tijd' zoals ik het zelf noemde, een horloge dus. Liefst een horloge dat achteruit kon lopen, zoals mijn moeder aanvulde en de verloren tijd kon inhalen. Het is een heel mooi horloge geworden, op de rand van hip en trendy en classy chic.

's Middags mocht ik op audiëntie bij mijn schoenmaker. Ja, ik heb een schoenmaker. Ongeveer een jaar geleden zag ik in het Groninger Museum twee enorme voeten. En ik leerde hoe het kwam dat mijn voeten zo pijnlijk voelen, als had ik twee ingegroeide teennagels en een ontstoken voetbed. 'Voeterosie door luxeren': op de twee gigantische voeten in het museum kon ik precies aanwijzen waar het eroderen en luxeren bij mij plaatsheeft. Nu, een jaar later, heb ik mijn eigen schoenmaker en hebben mijn voeten een eigen gipsafdruk. Toch vond ik het frappant dat ik nu juist op mijn verjaardag naar de steunzolenboer moest. Daarom noem ik hem mijn schoenmaker. Alles is perceptie. Ik zal niet de eerste zijn die via een omweg over haar leeftijd liegt.

Eindelijk kwam het moment waarop een verjaardag feest wordt en dus de moeite waard. Een experimentele verjaardagviering: omdat twee leuke bands gratis en voor niks optraden bij Festival a/d Werf, en het nu eenmaal tijden van crisis zijn, had ik iedereen opgeroepen een biertje te komen drinken op de Neude. Een van mijn vrienden had de geniale inval mij een ballon te geven, zodat ik van heinde en verre te herkennen was.

DeWolff: grootse toekomst voor zich.
Drive Like Maria: even grote toekomst voor zich.

De dag eindigde in crisisbolwerk ACU, met rondjes bier op de bar die niemand nog weg kreeg, stiekeme peuken op de dansvloer en besmeurde cadeaus.

Miriam - jaren: 3-1.


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• 10 keer over een jarig weblog Oftewel: een Declaration of Bloggyness
• Voeterosie door luxeren Een bezoek aan de schoenmaker begint ermee dat de botten in je voeten beginnen te eroderen
• Buurten in Lunetten Op bezoek bij een vriendin die 30 werd
• Data I Vijf jaar na de laatste verjaardag die het mijn vader vergund was
• Rock Werchter 2009 hoogtepunten Het festival der festivals
• Voor iedereen die straf verdient Op een festival kun je ook de merkwaardigste gesprekken voeren en de vervelendste mensen ontmoeten
• Over druipende hersenen en dode huidcellen Waarin ook drie nul voorkomt, maar dan geschreeuwd tegen Louis van Gaal

Lees meer over: jarig, DeWolff, festival, Drive Like Maria, voeten, luxeren, Proust