Omdat het hele CMS eruit lag en je dan als webredacteur niet echt veel meer kan doen, heb ik me laatst ingelezen in de wondere wereld van SEO. Met andere woorden: het systeem lag plat en ik weet nu van alles over gevonden worden door Google.

Ik las het natuurlijk als 'vakliteratuur', maar stiekem toch vooral voor mijn eigen site. Het resultaat is een waslijst aan rotklusjes, want zoekmachineoptimalisatie is iets waar je eigenlijk meteen vanaf je allereerste paginaatje op het web mee moet beginnen, en niet als je weblog nummer 50 (!) uploadt. Met andere woorden: ik mag bestanden gaan hernoemen, foto's taggen, webadressen aanpassen, keywords invoeren etc etc en dat allemaal x 50.

Dat ik vooral rotklusjes moet doen komt omdat ik - applaus voor mezelf - het belangrijkste principe van Google-vindbaarheid al uitvoer, namelijk content leveren. Zoveel is me in elk geval duidelijk geworden: zonder inhoud kom je nergens, ook niet op de eerste pagina zoekresultaten van Google.

Pas daarna volgt het linken en gelinkt worden, de populariteit en alles wat je met een marketingbudget kunt kopen. Content, content, content; time, time, time - dat is de mantra (ook voor Nederlanders).

Hoe Google het doet is me nog niet helemaal duidelijk, maar hij ('t is een... robot, een robot-spin-in-'t-web!) herkent kwaliteit. En ook het tegenovergestelde daarvan: als je op slinkse wijze probeert bovenaan te komen door overal 'Obama', 'IceSave' of een ander veelgezocht woord achter te plakken, zonder daar ook echt inhoudelijk iets over te zeggen, dan schopt Google je eruit. Cool!

Internet is dus echt het meest democratische medium ter wereld. (Is het toeval dat de Democraten de Amerikaanse verkiezingen hebben gewonnen met hun internet- en webloggersoffensief?) Elke onbekende weblogger kan een belangrijke autoriteit worden. Niet zomaar omdat hij geld heeft om mensen in te huren, of tijd om heel vaak op zijn eigen site te klikken, maar omdat hij een autoriteit ís. Degene die bloed, zweet en tranen in zijn website stopt wordt rechtmatig beloond.

Het is nog nooit zo leuk geweest om vakliteratuur te lezen. De volgende keer dat de bazen aan mijn bureau staan om te vragen hoe het toch komt dat we onderaan in Google bungelen, en wat het kost om daar verandering in te brengen, zal ik ze zeggen: content, content, content - time, time, time. En dan moeten ze naar mij luisteren.


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Interview Wie had kunnen denken dat een jaar later een webredacteur mij opbelt voor een interview?
• 10 keer over een jarig weblog Een Declaration of Bloggyness

• Spin zonder web De verschrikking van een leven offline, die als blogger alleen maar groter en groter wordt

Lees meer over: SEO, internet