Voor de cursus Wetenschapsjournalistiek die ik sinds kort volg, moeten we elke week een 'ikje' schrijven. Het ikje is een rubriek in NRC, gevuld met korte anekdotes van lezers. Maximaal 120 woorden en een leuke pointe: het lijkt makkelijker dan het is. Oordeel zelf:

Te oud
Samen met de andere forenzen stap ik ’s avonds de overvolle spitstrein in. Op het balkon zitten vijf jongens met lang haar en wijde broeken hard te lachen en te schreeuwen. Iedereen kijkt demonstratief een andere kant op.
Dan roept een van de jongens: ‘Tja, met 27 is de lol eraf, hè.’ Ik denk aan Jim Morrison en Kurt Cobain, de overdosis en het pistool.
Een ander wijst naar een bandje om mijn pols: ‘Jij bent dit jaar op Lowlands geweest.’
‘Ja.’
‘Ben je daar vaker geweest?’
‘Vroeger.’
De jongen fronst. ‘Vroeger? Hoe oud ben je dan?’
‘28.’
Hij zucht. ‘Ja. Dat is inderdaad vroeger.’


Die voor de volgende keer heb ik ook al af:

Tijd is geld
De vakantiedagen moeten voor het eind van het jaar op, dus ik heb een week vrij genomen. Een paar dagen eerder is het restantbedrag voor een freelanceklus eindelijk gestort. Net te laat om nog een leuk reisje te kunnen boeken, maar totaal onverwacht zodat het voelt als een cadeautje.
Op maandagmiddag dwaal ik door centrum Utrecht. Klaar om mijn tijd te verdrijven en geld te verspillen. Alles roept me toe: koop mij, koop mij! Maar boeken heb ik al te veel, cd’s haal ik binnen via internet en de mode is dit seizoen niet naar mijn smaak.
Twee uur later kom ik thuis. Met lege handen. Het enige dat ik heb verspild, is tijd. Een duur uitje.


Op de masterclass literair schrijven die ik een paar jaar geleden volgde, kregen we dezelfde opdracht. Mijn ikje van toen heeft zowaar de krant gehaald. Zie hier.

Lees meer over: NRC Handelsblad