Soms kan bewondering de vorm aannemen van een kleine verliefdheid. Het is de kracht die uitgaat van het podium. Als ik een zwaar getalenteerde jongeman muziek zie maken, ben ik voor de duur van het concert verliefd op hem.

De eerste keer dat dit me overkwam was bij een concert van Beck op Lowlands, in 1995 of 1996. De tweede keer ging het om G. Love van G. Love and Special Sauce. De jongen met wie ik daar was had precies hetzelfde. Een geslaagde avond, maar een mislukte date. Ook Matthew Bellamy van Muse mag op mijn begeertebewondering rekenen. De laatste keer was gisteren, op de Beschaving bij The Dodos. Die jongen met de gitaar.

Hoe komt het dat muzikanten zo’n gevoel oproepen - dat ik ze niet gewoon heel goed kan vinden, maar meteen een bakvis word? Er zal wel een romantische voorstelling van de rock-’n-rollheld aan ten grondslag liggen. Voor een moment komt hij heel dichtbij. Het gebeurt ook alleen maar als ik vooraan sta en alles kan zien: de geconcentreerde blik, het zweet in zijn haren, hoe de vingers de akkoorden grijpen, blikken die tussen bandleden over en weer gaan. Je maakt er bijna deel van uit. Bijna. Dat is het probleem. Ik denk dat de bevlieging eigenlijk een verlangen is om er helemaal deel van uit te maken.

In een ander leven was ik zelf een rock-’n-rollheld geweest. Soms droom ik dat ik het ben. Alles klopt: mijn haar zit goed, mijn kleren zijn hip, het publiek is uitzinnig en de band voelt alles naadloos aan. Ik geef mijn hele wezen en iedereen staat daar voor het podium te denken: was ik maar...

Zulke uitzonderlijke concerten waar alles klopt zijn (in het echte leven) een vervulling van die droom. Het maakt niet echt uit dat ik niet op het podium sta, kijken naar een lekker ding dat vol overgave de beste muziek maakt voor jou is voldoende. Is het niet het mooiste compliment dat je iemand kunt maken: je bent zo goed dat ik verliefd op je word? Of is het echt niet meer dan een bakvissenobsessie?

Na een uur is het concert voorbij. Op naar de volgende.


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Sensatie van tijdloosheid Soms kun je je even onsterfelijk wanen, bij een concert van de Dodos bijvoorbeeld
• Gedachtekunst: The Dodos Een jaar later fascineren de handen van de Dodos nog steeds
• De ziekte van de bewondering Over de noodzaak je bewondering te uiten

Lees meer over: The Dodos, bewondering, De Beschaving, concert