De eerste werkdagen op kantoor zitten er weer op. En dat valt niet mee, zoals iedereen wel weet, ondanks dat je je werk leuk vindt en al lang over de infantiele 'ik wil nooit meer werken'-vakantiefase heen bent. Misschien valt het vooral niet mee omdat je alleen door het fenomeen kantoor al snel al op zo'n Jiskefettoon gaat roepen dat het niet mee valt.

De tweede dag gaat het al een stuk beter dan de eerste en voor je het weet is de vakantie weggezakt in een ver en zonnig verleden. Toch blijf ik er nog even in hangen. Het lot is mij goedgezind geweest en heeft me twee kaartjes voor Lowlands toebedeeld, twee van de 164 die weer voor een minuut of vijf op de markt kwamen. Het voelt alsof ik ze heb gewonnen, hoewel ze gewoon 150 euro kostten. Geen geld voor een verlenging van het vakantiegevoel, dat niet alleen met drie dagen is vermeerderd, maar met de hele tussentijd erbij; die gevuld wordt met luisteren naar bandjes uit de Lowlands-playlist, het weerbericht checken, nieuwtjes op weblogs lezen en andere mensen jaloers maken. En natuurlijk wegdromen bij de zonnige herinnering aan Werchter.

Het was een topeditie, ik noemde al de hoogtepunten (waar een band als Franz Ferdinand dan niet eens tussen staat, moet je je voorstellen). Sommige mensen vinden zo'n festival maar een massale bedoening, met die enorme 'wei' waar tienduizenden mensen samen naar piepkleine figuurtjes op een gigantisch podium kijken. Het is ook een massale bedoening, wat dacht je dan. Maar dat is juist de lol.

Neem bijvoorbeeld 2 Many Dj's. In Tivoli ging het los, maar met een undergroundgevoel. Ik had die avond de dvd gekeken over de tour van de dj's en voelde me deel van een geheim genootschap, een orde van feestenden, het was bijna intiem. Op het grote veld van Werchter is dat anders. Door de 'massale bedoening' krijgt het feest - want dat blijft het - iets oers. Met z'n allen stampen op de beat. Joelen. Wat is het verschil met de rituele dansen en ritmes en trommels van zeer verre (zonnige) voorvaderen? Ik zou het niet weten. Het gevoel misschien? Geweldig, op het randje van gewelddadig. Het is bijna religieus, op een primitieve manier.

Dat zie je ook in een ander kenmerk van zo'n gigantisch groot festival dat wel snerend wordt aangehaald: de rock-'n-rollclichés die je om de oren vliegen. Dat van die primitieve religie en het samen stampen en joelen is ook een rock-'n-rollcliché van jewelste - een cliché dat je ondergaat. Daarbij geniet ik ook altijd zeer van de meer intellectuele benadering van hetzelfde (wat me doet vermoeden dat lang niet alle festivalgangers zich hiermee bezig houden - helaas, want het is wat mij betreft groot deel van de aantrekkingskracht).

Het beste laat dit zich illusteren met een beeld. James Hetfield, zanger van Metallica, de afsluitende act. Het podium bestaat uit twee delen: op het grote podium is nog een soort grote opstap gemaakt. Alles wordt donker, opeens verschijnt daar hoog boven alles en iedereen in een lichtbundel de man met de gitaar, zeg maar de oervorm van de rock-'n-roll. De gitaar onder op de dijen, de armen aapachtig laag en één knie gebogen. Hij begint te raggen, te brullen en iedereen ragt en brult mee. Ik kijk ernaar en ik zie het allergrootste cliché levend voor me staan, voor mij daar staan. Daar geniet ik van, zonder enig spoor van cynisme, zonder sneer, zonder verveling.

Het allermooiste: dat James Hetfield heel boos kijkt als hij ragt en brult, maar met twinkelende oogjes en een brede glimlach van zijn opstap af springt. Ook hij geniet.


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Britpop meets Biafra: gitaargenen en Hongerwintergenen Een poging tot analyse van mijn voorkeur voor gitaarrock
• Rock Werchter 2009 De hoogtepunten op een rijtje
• Overdenkingen op Lowlands: eerste album, beste album?
• De waanzin van 2 Many Dj’s Part Of The Weekend Never Dies in Tivoli
• Drie dj's, een monster en een dode paus Het goedaardige monster dat de feestende massa is
• Bericht van het intellectuelenfront Je hoeft niet te kiezen tussen platvloers feesten en een intellectuele benadering, schoonheid zit ’m in de combinatie
• Grafherrie in de herfstzon Schrijvers en schrijven over muziek

Tags: Rock Werchter 2009, Metallica, gitaarmuziek, 2 Many DJ's