Waarom ik al zo lang niet een leuk, gezellig stukje had geschreven. Over de poezen bijvoorbeeld, of over het huis. Prompt een writer's block te pakken. Mijn hersenen gepijnigd. De poezen achtervolgd, in de hoop dat ze iets geinigs zouden uitvreten. Maar ik heb het allemaal al honderden keren gezien: het traantje van Bamse, de ingroeiende nagel van Muis, Ollie die in het donker langs vliegt als iemand zich omdraait in bed. Het huis dan... nee hoor, het buitenschilderwerk is klaar, de lekkage lekt niet meer, de buren zijn met stille trom vertrokken.

Het is de herfst, dacht ik. Een herfstdipje - niet in de gebruikelijke zin van het woord, dat je voor lichtbakken moet hangen en een stevige wandeling in het bos maken, met veel frisse lucht snuiven en stevige kost eten. Nee, het is geen gebrek aan energie, integendeel, energie heb ik in overvloed. Maar niet voor die huiselijke stukjes. Ik lees al drie weken vijf boeken tegelijk en elke dag is er wel eentje uit. Ik schrijf het ene stukje na het andere over dooie lettervreters. Op mijn werk bedenk ik de ene briljante lezingenserie na de andere (ahum, beetje overdreven misschien). Maar een poezenstukkie krijg ik niet uit mijn vingers.

Het is de herfst, wist ik, toen ik mezelf hoorde verzuchten 'ik wil ook een prijs winnen'. De herfst, dat is net als de lente de tijd van de Grote Onrust, het Grote Gebaar, maar Weinig Middelen. Opeens doken ook overal loterijberichten op. Een volkswijsheid leert dat dat het moment is om een lot te kopen, karma ofzo.

Eens in de zoveel tijd heb ik dat, een enorm verlangen naar een enorme geldprijs. Dat komt door mijn opvoeding (altijd makkelijk als je je ouders de schuld kunt geven). Ik herinner me nog heel duidelijk hoe mijn moeder, zus en ik bij de Surpriseshow van Henny Huisman op onze nagels zaten te bijten. We waren er alle drie geheel van overtuigd dat wij zouden winnen, omdat we het verdienden. (Ik was een jaar of zes, zeven.) Henny ging op pad, de wijk in (heel modern eigenlijk), om een auto weg te geven. Je zag hem door het donker op een stoep wandelen, totaal niet te plaatsen op een bepaalde plek in Nederland. Met andere woorden: hij liep in jouw straat, voor jouw huis, zijn vinger bewoog zich nu naar de bel, jouw bel, je nagels gingen eraan, we sprongen gedrieën op, mijn hart klopte in mijn keel, mijn moeder hief haar vinger tot bij haar oor, samen met Henny die zijn vinger naar de bel bracht en toen hoorden we dingdong, maar alleen op de tv. Onze bel zei tring. Het duurde lang voordat ik kon slapen die avond.

Nog steeds kan ik niet tegen dat soort programma's (even los van Henny Huisman), waarin live een prijs wordt weggegeven. En nog steeds kan ik soms hartstochtelijk verlangen naar een prijs, omdat ik vind dat ik het verdien. Honderdduizend euro is genoeg, zeg ik dan, ik ben heel bescheiden. Of als ik alleen maar die studieschuld in één klap zou kunnen afbetalen. Maar tien miljoen? Wat te doen met vijfentwintig miljoen? Nog een poes nemen? Een ander huis kopen? Aan de buren geven? Meer stukkies ga je er toch niet van schrijven.


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• De Grote Onrust I Nooit genoeg en zelfs te weinig: het zit in het karakter
• De Grote Onrust II Het hoort bij de lente, net als The Doors
• Tussen bank en boot Een gezin met drie kinderen, eh, katten
• De stress van een privacy-gevoelige kat Ook een kat heeft recht op privacy
• Twee zieken Manicure voor een luie poes
• Poeslief op de MacBook Pro De liefde van Bamse voor een warme, spinnende laptop
• Spinnen op de wc Poes op schoot is leuk, maar niet altijd handig
• Wat te doen met 25 miljoen? (en een kredietcrisis) Gedicht van K. Michel

Lees meer over: kat, prijs