En eindelijk hoor ik er ook bij: de iPhone-club. Ik heb er al ruim een jaar aan mogen ruiken via Jeroen, maar nu heb ik mijn eigen. Toentertijd vroeg ik me wanhopig wanneer mijn abonnement zou aflopen, maar ik heb besloten dat niet af te wachten en er gewoon een aan te schaffen. Tweedehands, dus met een bijgeleverde startpagina waarop bepaalde dames met weinig tot geen kleding in bepaalde weinig tot niets verhullende standjes te zien zijn en met een paar foto's van iemand met een gasmasker op.

Nu ben ik de eerste om sceptisch te zijn als iets een rage is - maar ik ben ook de eerste om het toe te geven als mijn scepticisme onterecht is. Ik ben dus zo blij als een kind. En het ging zo makkelijk. Ik hoefde maar te laten vallen dat ik misschien wel een iPhone wilde kopen, een maximale prijs te noemen en meteen trotseerde Jeroen files en gasmaskers om mij het ding vanuit deepdown Gelderland te bezorgen. 'Ga je er een stukje over schrijven?' vroeg hij. Wel, dat is dan wel het minste wat ik kan doen.

Wat kun je echter nog toevoegen aan een web dat is volgeschreven over de iPhone? Dat het een wonder der techniek is? Dat het de manier waarop je met de wereld in verbinding staat voorgoed verandert? Bleh. Na een uur of wat spelen, met het gevoel dat ik alleen maar hopeloos achterloop, pakte ik toch maar weer mijn boek op (nee, geen e-book). Ik ben bezig in het eerste deel van Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust, waarvan onlangs een herziene vertaling is verschenen (ik heb alle zeven delen natuurlijk al jaren geleden gelezen). Op het eerste gezicht lijkt dat het tegenovergestelde van de iPhone.

Denk je.

Proust mag dol zijn op paginalange beschrijvingen van meidoorns, waterlelies, jurken, sonates en kathedralen; hij was óók dol op vliegtuigen, auto's en telefoons. Zo vermeldt het voorwoord dat hij een van de eerste bezitters was van een theatrofoon, een soort telefoon waarmee je thuis live een toneelvoorstelling kon volgen. Aan bed gekluisterd als hij was, hield hij van de manier waarop moderne technologie hem in staat stelde toch contacten te onderhouden. Misschien dat zijn fascinatie voor elektrische voertuigen ook wortelde in zijn zwakke gezondheid. Grotere avonturiers dan vliegeniers vond je in die tijd niet. Zij deden wat hem onmogelijk was gemaakt. Zijn chauffeur en 'grote liefde' Agostinelli nam vlieglessen op kosten van Proust, die bovendien een vliegtuig voor hem wilde kopen. Agostinelli verongelukte voor het zover kon komen.

Ik weet dus wel zeker dat Proust een iPhone had gehad, waarop hij gelegen in zijn bed uitzending gemist had gekeken. Misschien had hij zelfs wel getwitterd. Dan had ik hem rechtstreeks kunnen vragen: wat betekent 'epateren'? Nu moet ik zelf opzoeken. Op de iPhone natuurlijk.


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• De iPhone doet kattig Mijn eerste kennismaking met dit wonder der techniek
• Viermaal Marcel Proust Special over vier Proust-boeken op 8WEEKLY
• 3 manieren om de mensheid op te delen Werken met Twitter
• Techniek in de literatuur Een aantal stukjes over telefoons en dat soort zaken in de literatuur

Lees meer over: iPhone, Marcel Proust, Twitter