'Miriam, heb je zin in een massage? Twaalfeneenhalve minuut?' Natuurlijk! Onze secretaresse wees me de weg naar boven, waar in een klein kamertje twee witgeklede masseurs klaarstonden om hardwerkende ambtenaren onder handen te nemen. Na vijf minuten was ik aan de beurt. Met mijn voorhoofd op een papieren doekje, leunde ik voorover op de stoel, de masseur schoof mijn bh-bandjes opzij en begon de olie in te wrijven. Kan ik mijn ogen sluiten? dacht ik en toen: Ja, ik doe mijn ogen dicht, dit moeten twaalf minuten ultieme ontspanning worden, ik lever mij over. Twaalfeneenhalve minuut. Ik sloot mijn ogen.

Toen ging de deur open.

'IK HEB GEHOORD DAT HIER IEMAND VAN EEN ANDERE AFDELING LIGT DIE HOORT HIER NIET EN DAT KAN NIET!!!' Ik sperde mijn ogen weer open. 'ER IS HIER IEMAND DIE HIER NIET HOORT!' gilde de hysterica opnieuw. Heel langzaam kwam ik uit mijn vreemde positie omhoog. Aarzelend stak ik mijn hand op naar de vrouw die ik herkende als een van de secretaresses verderop op de gang, ja, van een andere afdeling.

De twee masseurs keken mij perplex aan. Ik begon te stamelen. 'Ik wist het niet, echt niet, ik had gehoord dat het mocht, wil je een massage vroeg ze en ik zei ja, ik wist het echt niet, ik probeer niet te sjoemelen of zo.' 'JA WAT DENK JE WEL, WIJ REGELEN DIT, WIJ BETALEN DIT EN JIJ KAN HIER ZOMAAR BINNENLOPEN, JIJ HOORT NIET BIJ ONZE AFDELING, JIJ HEBT HIER GEEN RECHT OP!!!'

Ik schoof mijn bh-bandjes over mijn schouders omhoog. Achter me stond de masseur nog met zijn handen in de aanslag, de duimen gekromd, de handpalmen glimmend. 'Het spijt me,' mompelde ik, 'mijn collega zei...' 'WELKE COLLEGA?' 'Gewoon, een collega.' 'WELKE?' De masseur noemde een naam: 'zij was hier net, ik heb haar op de lijst erbij geschreven.' Ik knikte en schudde van nee tegelijk. 'Betekent dit... dat ik op moet stappen,' vroeg ik. De tranen stonden me bijna in de ogen, ik lette goed op mijn ademhaling. 'JA NATUURLIJK WAT DENK JE.' De masseur wreef met een zachte handdoek mijn rug schoon. Als een muis schoof ik terug de trap af. Ik durfde me niet meer op de gang te vertonen.

Ik droom vaak dat ik naar de wc moet (meestal moet ik dan ook echt naar de wc) en dat er dan geen deur is, maar wel heel veel mensen. Hier moest ik aan denken toen ik probeerde te begrijpen waarom ik bijna begon te huilen toen ik uit de massagestoel werd geschopt omdat ik tot de verkeerde afdeling behoor. Misschien omdat ik vroeger vaak de welbekende halfnaakt-over-straat-loop-droom had en nu vrijwel halfnaakt werd betrapt op heterdaad.

Het gekke van de wc-droom is dat ik helemaal geen probleem heb met plassen in het openbaar. Dat klinkt gek. Een voorbeeld. Op weg naar Lowlands reden we door de Flevolandse polder. De eerste sixpacks was al op natuurlijk en we moesten allemaal nodig naar de wc, zeker met het schrikbeeld van de lange rijen en smerige Dixies op het camping- en festivalterrein in het vooruitzicht. We stopten bij een bocht in de weg waar het gras wuifde, kontjeshoog. Drie mannen op een rijtje en ik op mijn hurken een meter of tien verder. Het tweede meisje, dat het nodigst moest van ons allemaal, bleef wiebelend naast de auto staan. Minstens twee uur duurde het nog voor ze uiteindelijk ging, op een smerige Dixie die al de hele dag in de zon had staan bakken. Nee, met plassen in het openbaar heb ik geen probleem.

Terug naar de massagestoel. Het was niet de schaamte van de afgezakte bandjes, maar van de heterdaad. Ik voelde me als een kleuter die met zijn hand in de snoeppot zit als mamsie binnenkomt. Of die, zoals in oude boeken, met een bordje om zijn nek in de hoek moet gaan staan: 'Domoor' staat erop. Maar ik had toch niets gedaan, geen kwaad in de zin gehad? Blijkbaar doet dat er niet toe. En opeens moet ik weer aan de turba denken. Zou die vrouw een turba in haar hoofd hebben? En dat ik de zondebok was? Ik krijg van de weeromstuit een stijve nek.

Lees meer over: ambtenaar, turba, massage