Of Mere Being

The palm at the end of the mind,
Beyond the last thought, rises
In the bronze distance.

A gold-feathered bird
Sings in the palm, without human meaning,
Without human feeling, a foreign song.

You know then that it is not the reason
That makes us happy or unhappy.
The bird sings. Its feathers shine.

The palm stands on the edge of space.
The wind moves slowly in the branches.
The bird’s fire-fangled feathers dangle down.

--- Wallace Stevens, 1954


Zojuist stuitte ik op dit gedicht. Het geeft me kippenvel. Voorbij de laatste gedachten zit een dier. En dat dier weet door niet te weten. Kippenvel, omdat ik het prachtig vind, ontroerend, maar ook heel griezelig. Een verstild beeld, niet omdat het leven eruit is weggeslopen, maar omdat het erin samengebald zit, dreigend op de rand van uitbarsting. Zoals de zwarte monoliet uit 2001: A Space Odyssey. Het begin van het menselijk bewustzijn, maar ook het eindpunt, meer nog: ’the end of the mind’ standing ’on the edge of space.’



_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Dichters als allriskverzekering van het volk Twee lezingen: Geert Buelens over de Dichter des Vaderlands en Gaston Franssen over het fenomeen stadsdichters
• Flirt met het concrete Gedicht van de Pool Miron Bialoszewski, opgenomen in de bloemlezing Memento
• Het dier Hugo Claus Een gedicht van Hugo Claus over de essentie van (onze fascinatie voor) het dier
• Techniek in de literatuur IV In deze aflevering een gedicht van Osip Mandelstam over ’De telefoon’
• Ik heb eb Over hoe poëzie kan troosten, zoals ze ook op de bloedpoli weten
• Wat te doen met 25 miljoen? (en een kredietcrisis) K. Michel weet raad

Lees meer over: poëzie, Wallace Stevens, 2001: A Space Odyssey, dieren