Oké, doe maar
03/07/08 14:01 Denk aan: Muziek
’s Middags las ik een recensie van een try-outoptreden dat Doe Maar op 27 juni in de 013 in Tilburg gaf. 'Het publiek - bestaande uit veelal veertigers - dat het optreden als een gezellig avondje uit lijkt te beschouwen, vindt het allemaal wel best en slikt alles voor zoete koek. (...) Maar aan de uitvoering lijkt deze avond echter weinig af te dingen.’ Zulke zinnen zijn vreemd: er staat geen onvertogen woord bij, maar toch krijg je er een naar gevoel van.
VISA, schoonouders, 20.15 stipt, veertigers, daar lijkt veel op af te dingen.
We waren te laat. Door de klapdeuren kwamen we terecht in een menigte die al meezingend en heupwiegend terug in de tijd ging. Ik herkende vrouwen die met dezelfde vriendinnenclub 25 jaar geleden collectief waren flauwgevallen. De obsessieve liefde voor Henny en Ernst vlamde weer in hun ogen op, al stonden ze nu een beetje aan de zijkant, waar de ruimte was, en dronken ze bier in plaats van het water uit de spons van een hulpverlener. Er waren veel stelletjes die hand in hand 'Is dit alles’ zongen en 'Je loopt je lul achterna’. Maar ook veel mannen en jongens, van wie er één tijdens 'Nederwiet’ een jointje opstak.
Kortom, iedereen had lol. Ik ook. Doe Maar ook. Geweldig om zo’n stel ouwe mannen zo goed te horen spelen en zoveel plezier te zien hebben. Waarom zou je iets af wíllen dingen op een band die zo’n sterk repertoire heeft? Nogal logisch dat ze steeds weer bij elkaar komen om die liedjes te spelen. Denk alle gekte weg en er blijft muziek over. Goede muziek van een stel topmuzikanten. Er waren genoeg jonge mensen aanwezig die waarschijnlijk geen benul hebben van wat Doe Maar begin jaren tachtig inhield. Ik kende ook alle liedjes al uit mijn hoofd voordat ik erachter kwam dat meisjes zelfmoord wilden plegen toen ze uit elkaar gingen.
Daarbij, Henny Vrienten blijft een lekker ding. Jas uit!
blog comments powered by Disqus