Lowlands is weer voorbij, zo voorbij dat het te laat is om nog met een rijtje hoogtepunten te komen. Enkele andere overwegingen dan maar. Ik stond naar een of ander bandje te kijken toen ik me afvroeg of je altijd het eerste album dat je van iemand leert kennen, ook het beste vindt. Typisch zo'n gedachte waar je het zelf niet mee eens bent, maar die niettemin leuk denkvoer oplevert. (Zoals de gedachte dat het helemaal niet erg is dat we steeds meer privacy inleveren, omdat we vroeger ook geen privacy hadden.)

De gedachte kwam bij me op door de nieuwe nummers van Muse die her en der circuleren. Eentje daarvan (Uprising) is wel goed, de andere (United States of Eurasia) is behoorlijk vreselijk. Het album Origin Of Symmetry, mijn kennismaking met Muse, is nog altijd mijn favoriete album - in elk geval van Muse en soms zelfs in het algemeen. Sindsdien hebben ze veel meer succes gehad met andere cd's. Daarom kwam de gedachte bij me op: is Origin Of Symmetry misschien mijn favoriete album omdat het het eerste was dat ik van ze hoorde?

Meteen kon ik wel tien tegenvoorbeelden geven. Neem nou Lowlands: de laatste van Kasabian maakte dat ik ze per se wilde zien optreden, dat hebben de vorige twee cd's niet voor elkaar gekregen. Of Arctic Monkeys: hun laatste is nu al beter dan de vorige. Een van de beste debuutplaten van de afgelopen jaren is die van Vampire Weekend (als je het mij vraagt). Toch klonken de nieuwe nummers die ze op Lowlands speelden op het eerste gehoor zo mogelijk nog beter dan de oude. Op het eerste gehoor! Als het ook echt zo uitpakt op het nieuwe album, dan hebben ze het onmogelijke waargemaakt.

De gedachte, inmiddels weerlegd, bleef rondzingen in mijn hoofd. Was het misschien zelfs andersom? Dat bands waarvan het kennismakingsalbum altijd maar favoriet blijft, eigenlijk niet zo goed zijn? Omdat ze zichzelf niet weten te overtreffen en eigenlijk alleen gewaardeerd worden uit nostalgische redenen? Die bands waar je maar één album van in huis hoeft te hebben omdat je ze toch bijna nooit draait? Waarvan je er ook niet aan moet denken twee platen achter elkaar te draaien?

Een interessante hypothese. Om hem te toetsen heb ik echter hulp nodig, want hoe beoordeel je objectief je eigen oordelen? En wat zou het betekenen als het zo is? Is Muse dan minder goed dan ik altijd dacht? Of is één geniaal album ook genoeg voor algehele genialiteit?

Uiteindelijk heeft dit ook allemaal weer te maken met het merkwaardige fenomeen dat je stemming uitermate bepalend is voor je waardering - zeker bij een liveoptreden en wellicht ook wel bij het beluisteren van een cd. Als je eenmaal hebt besloten dat Origin Of Symmetry een van de beste albums ooit is, zul je dan ooit toestaan dat er een betere komt? Lastig.

Stiekem lijstje hoogtepunten:
* Them Crooked Vultures
* Jack Penate
* Vampire Weekend
* Boys Noize
* Het Britse trio: Kasabian, Kaiser Chiefs en Arctic Monkeys



_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Het ultieme rock-’n-rollcliché Juist de massaliteit van festivals als Lowlands en Werchter maakt het tot een bijna religieuze ervaring

• Het festivalgevoel scoren Waarin zit het verschil tussen het ene festival en het andere, wat onderscheidt Lowlands van Soenda?
• Britpop meets Biafra: gitaargenen en Hongerwintergenen Over de voorkeur voor gitaren
• VERjaardagSLAG Een experimentele verjaardagviering op Festival a/d Werf
• Bob @ Blijburg Een festival zonder drank kan ook best leuk zijn
• Voor iedereen die straf verdient Op een festival kun je ook de merkwaardigste gesprekken voeren en de vervelendste mensen ontmoeten

Lees meer over: Lowlands, Muse, Kasabian, Arctic Monkeys, Vampire Weekend