Pavement komt naar Nederland! Toen ik dit hoorde was ik zo blij dat ik achter mijn computer riep: 'Joehoe!' Ik rende de gang op om mijn blijdschap met iemand te delen. Maar op de Universiteitsgang waar ik zit, kent niemand Pavement. Nu is dat ook niet zo gek, want ze zijn tien jaar uit elkaar geweest en - aldus Wikipedia - ze hebben nooit commercieel succes gekend. Maar ze hadden wel een 'significant cult following', voor wie de aangekondigde tournee dus jubelnieuws is.

Als je Pavement moet omschrijven, kom je er niet onderuit om de woorden gitaar, gruizig, indie en jaren negentig te gebruiken. Het hoogtepunt van de cult following zal ergens rond 1994 hebben gelegen. Ik geef het toe: in 1994 kende ik Pavement wel, maar ik vond er geen bal aan. Al mijn vrienden vonden het geweldig. Terwijl ik naar ietsjepietsje punkiger bands luisterde als Dead Kennedys, Primus en NoMeansNo, behoorden zij al tot de cult following. Ik vond het maar ondoordringbaar gitaargeneuzel.

Tegenwoordig doen dat soort zaken er allemaal niet toe. De grenzen tussen muziekgenres vervagen en als je van punk houdt, kun je evengoed wegsmelten bij gitaargeneuzel. Of bij Beyonce.

Beyonce?

Ja, Beyonce. Of Justin Timberlake, zo leerde ik afgelopen weekend in het ACU, krakersbolwerk (pardon, politiek cultureel centrum). Het ACU is een fijne tent. Waar Beyonce en Justin Timberlake over de dansvloer knallen. Ik zag een keurige jongen in overhemd met zijn ogen dicht heen en weer wiegen. Een meter verderop zat een veertiger met dreadlocks en een lichaamsgeur als een wintermantel om zijn schouders op het podium te slapen. Misschien zat de oude kraker niet te slapen, maar het feit te doordenken dat in het ACU Beyonce werd gedraaid (hoewel hij natuurlijk niet zou weten dat het Beyonce is). Ik voelde medelijden met hem. Het kon niet anders of deze progressieveling dacht aan de goede oude tijd. Straks moest hij nog deo aanschaffen.

Voordat we naar het ACU gingen, waren we in café De Poort. Ook een ervaring om nooit meer te vergeten. Maar dan in de categorie 'eens maar nooit weer'. Ballen die met armen in de lucht meezingen met Guus Meeuwis. Daarna: All I Want For Christmas van, kuchkuch, Mariah Carey (op 29 november). Er is een groot verschil tussen het vervagen van muziekgenres, waardoor in een krakersbolwerk een kraker als Crazy in Love van Beyonce wordt gedraaid - en dit.

Terug naar Pavement. Ondoordringbaar gitaargeneuzel ís het natuurlijk ook. Maar dan wel briljant ondoordringbaar gitaargeneuzel, zoals ik een paar jaar geleden dan toch nog ontdekte. Wat verandert is niet je muzieksmaak, maar de bril waardoor je kijkt. Of beter: de oorkleppen van de muziekluisteraar zijn de laatste jaren zo niet afgevallen, dan toch zeker minder groot geworden. Toen ik vijftien was (jaja oma vertelt), was het niet een kwestie van kiezen: als 'alto' mócht je dance of r-'n-b gewoon niet goed vinden. Dus je luisterde er ook niet goed naar. Die goeie ouwe tijd: yeah right.

Tegenwoordig is alles anders. Het kwam door Stephen Malkmus en zijn Jicks, die een keer op KinkFM langskwamen. Hij had een album uitgebracht getiteld Real Emotional Trash. Kijk, van zulke titels word ik blij. Het gelijknamige nummer is een van mijn favoriete liedjes aller tijden. Google leerde dat hij de zanger is van Pavement. Zodoende ging ik Pavement pas echt luisteren, meer dan een decennium na mijn eerste kennismaking. Nu behoor ik tot de cult following. Zaterdag zet ik mijn wekker om een kaartje te bemachtigen voor het reünieconcert. Misschien ook een ideetje voor de oude punker in het ACU? Moet ie in Paradiso wel even deo'en.



_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Britpop meets Biafra Over mijn voorkeur voor gitaargeneuzel
• Het ultieme rock-'n-rollcliché Idem dito
• Linksvoor tussen bar en boxen Een avond in de Heineken Music Hall
• Gesprek in het rookhok Ook Pop-o-Matic is niet meer wat het geweest is. Of juist wel?

Tags: Pavement, Beyonce, ACU, krakers