'Ik heb nog nooit zo snel promotie gemaakt,' zei ik. 'Sterker nog: ik heb nog nooit promotie gemaakt.' We zaten in het café en zojuist was besloten dat ik de nieuwe chef non-fictie van 8WEEKLY zou worden. Nu ben ik dus chef. Ik moet er nog een beetje aan wennen, want wat betekent het? 'Macht! Eindelijk macht!' riep ik toen ik thuis kwam. Maar ook verantwoordelijkheid, visie, daadkracht en meer van dat soort enge woorden. Leidinggeven. Mijn eerste reactie bij dit soort taal is gewoonlijk: blèh.

Dat ligt vooral aan die vieze managerstaal, want leidinggeven was altijd al iets wat ik wel voor mezelf zag weggelegd. Overzicht en controle houden is meer mijn ding dan taakjes tot in de puntjes uitvoeren. En hoewel het een jaar of vijfentwintig heeft geduurd, durf ik mezelf nu zelfs sociaal te noemen, een niet onbelangrijke eigenschap als je mensen aan het werk moet houden. Maar kan ik het wel? Wat betekent het nu écht? Misschien moet ik nagaan wat ik zelf een goede chef vind, besloot ik, als ik weet welke eigenschappen die tentoonspreidt, weet ik hoe ik het moet doen. Lastig: mijn ideale chef geeft veel vrijheid, maar blijft betrokken; schenkt vertrouwen en kun je in vertrouwen nemen; begrijpt dat iedereen anders is, maar durft ook op de rem te trappen als iets uit de hand dreigt te lopen. Dat wordt balanceren…

Nog steeds krijg ik de nasmaak van jasje-dasje niet weg. Ik besluit het beest recht in de ogen te zien: op naar Volkskrant Banen, het mekka voor de ambitieuze chef-in-spe. Toegegeven: ik was ook op zoek naar inspiratie. Het zit nu eenmaal in de aard van dít beestje om over alles wat nieuw en ongewoon is te willen lezen. (Zoals een vriend een keer zei: van die vrouwen die een kat nemen en dan een boek erbij kopen.) Bovendien is een hang naar perfectionisme mij niet vreemd, dus wil ik weten waar een goede chef aan moet voldoen.

Voilà: ik word op mijn wenken bediend met een lijstje onder de titel Leidinggeven: dit moet je kunnen. Het blijkt dat mijn ideale chef redelijk overeenstemt met dit algemene beeld, maar opeens - verrassing! - een jasje en dasje draagt. Delegeren, feedback geven, motiveren, een positief werkklimaat scheppen en beslissen: dat zijn de onmisbare 'vaardigheden' van die ambitieuze chef-in-spe.

Blèh, denk ik meteen weer. Ik word meteen recalcitrant bij dat soort woorden, dus hoe moeten de mensen onder mij dat wel niet voelen? Macht en rancune: twee zijden van dezelfde medaille, nietwaar?

Ergens anders lees ik dat het belangrijkste instrument van een goede chef mensenkennis is - mensenkennis die stoelt op zelfkennis. Kijk, daar kan ik iets mee. Ook voor een chef geldt dus wat op iedereen van toepassing is, vanaf het begin der tijden: Ken uzelve. Chefs zijn ook gewoon mensen. Dat kun je van de jasjes-dasjes lang niet altijd zeggen.

Lees meer over: 8WEEKLY, promotie, chef, zelfkennis, mode