Zoals iedereen erger ik me wel eens aan reclames, en soms zelfs graag. Dat gaat van slechte smaak - die reclame met allemaal wapperende handjes die samen een droge huid voorstellen bijvoorbeeld, daar word ik nou onpasselijk van - tot de deeltijdfeministe in mij die zich afvraagt waarom moeders altijd de was doen. Niet belangrijk genoeg om je echt over op te winden, ik kan m’n tijd wel beter besteden. Maar soms, heel soms, wordt er grens bereikt en spring ik op de barricaden.

Dat was het geval bij de ONVZ, die hun klanten opriep om elke dag hun kleren te wassen. Lekker fris! Vooral voor het milieu. Deze keer gaat Sire onderuit. Sire is die merkwaardige instelling die maatschappelijke reclame maakt, om de burger op te voeden. Daarin gaat ze vervolgens zelf best ver, tot op de rand van het grove. Denk aan de afgeschoten vingers van de anti-vuurwerkcampagne. En nu is Sire wat mij betreft over de rand van de zelf gegraven kuil gevallen.

Het gaat om een radiospotje, dat lekker inzet: ’We kánkeren op ouderen, we schelden op de jeugd, we vervloeken onze medelanders.’ Dit is een spotje tegen asociaal gedrag. Weet je wat ik asociaal vind? Dat mensen (oké, jongeren) overal maar kanker roepen. Wat straalt deze spot uit? Dat kanker een neutraal woord is, net als schelden en vervloeken. De persoon in het spotje is duidelijk niet bedoeld als asociaal type, maar als iemand die daarboven staat en je wijst op gedrag dat je van jezelf niet meer herkent. Het is alsof een leraar voor de klas gaat staan en zegt: ’Heeft de hond je huiswerk opgegeten, Samantha? Kanker toch niet zo, meid, anders kanker je maar op naar de conrector!’

Ik heb Sire een mailtje gestuurd, ben benieuwd of ze reageren. ONVZ was wel zo netjes. Hoewel het natuurlijk makkelijk is om achteraf je excuses aan te bieden, een rectificatie of iets dergelijks zit er niet in.

Lees meer over: reclame, Sire