Het kan verkeren... Vriendlief ligt te slapen op de bank. Dan ga ik maar naar bed. Echt moe ben ik nog niet, dus boek mee. Wel hebben we aan de wijn gezeten, te ingewikkeld mag het niet worden.

Op de badkamer sla ik alvast het minst ingewikkelde boek uit de stapel 'ongelezen’ open: Het jaar dat ik dertig werd van Aaf Brandt Corstius. De leukste columnist van het land, als je het mij vraagt; als je haar stukjes niet gratis op het web zou kunnen lezen, zou ik een abonnement op nrc.next overwegen.

Ik zit op de wc midden in het zoveelste hoofdstukje over 'Meneertje Knipperlicht’ (zo vreselijk leuk blijkt mijn leukste columnist van het land in boekvorm te zijn) als Bamse op schoot springt. Nu springt Bamse sinds de verhuizing zo’n half jaar geleden zelden tot nooit op schoot, dus ik begin verrukt poekiepoekieboemiesnoepie te roepen. Bamse begint te spinnen. Bamse spint sinds de verhuizing zelden tot nooit! Waar anderhalve week vakantie niet goed voor kan zijn. Ik prrprrprr.

Maar opeens zie ik het plaatje voor me, alsof ik een uittreding heb (dat kan, het is bewezen, maar meestal doet ze zich voor in combinatie met een bijnadoodervaring). Het is vrijdagavond half elf, na een paar wijntjes valt de een op de bank in slaap en de ander, ik, net dertig, zit op de wc, met een poes op schoot, poekiepoekiebamsieboem, in mijn hand Het jaar dat ik dertig werd... Wie zei daar bijnadoodervaring?

Gelukkig identificeerde ik mij voor geen millimeter met de belevenissen van onze Aaf, die in het flodderboekje niets liever wil dan met vriendlief na een wijntje op de bank in slaap vallen. Te laat kwam ik erachter dat Meneertje Knipperlicht (ik kan die woorden bijna niet typen, hoe kom je erop) niemand minder is dan Arnon Grunberg. Groot vraagteken op mijn voorhoofd: als jongedame verlangen naar een interessante vriend, beroemd schrijver met excentriek uiterlijk, dat is begrijpelijk, verlangen naar huiselijkheid ook. Maar verlangen naar huiselijkheid en 'verveeld tv-kijken op de bank’ met een beroemd schrijver als Arnon Grunberg? Merkwaardig. Zou Aaf ooit een boek van hem hebben gelezen?

Lees vooral de nrc.next-columns van ABC, maar laat Het jaar dat ik dertig werd gewoon liggen. Behalve als je net dertig bent, je vriend op de bank ligt te pitten en de poes na een half jaar eindelijk op schoot springt en al kopjes gevend begint te spinnen. Op de wc.


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Tussen bank en boot Een gezin met drie kinderen, eh, katten
• De stress van een privacy-gevoelige kat Ook een kat heeft recht op privacy
• Twee zieken Manicure voor een luie poes
• Poeslief op de MacBook Pro De liefde van Bamse voor een warme, spinnende laptop
• Katten: altijd prijs Waarom schreef ik nooit meer een kattenblogje?

• Stoelendans in columnistenland Aaf naar de Volkskrant

Lees meer over: Aaf Brandt Corstius, kat, dertig, zelfkennis