Stoelendans in columnistenland

Droomde ik begin dit jaar nog dat ik een column kreeg aangeboden - een droom die niet is uitgekomen (nog niet, denk ik dan maar) - de laatste tijd is er een ware stoelendans in columnistenland geweest. Arnon Grunberg schrijft sinds deze week een dagelijkse column op de voorpagina van de Volkskrant, Aaf Brandt Corstius verhuisde van nrc.next naar dezelfde krant, en haar plek op pagina 2 wordt ingenomen door Renske de Greef.

Tijdens haar zwangerschapsverlof werd Aaf vervangen door een hele rits gastcolumnisten, die naar mijn bescheiden mening geen van allen overtuigden. Nu alle verhuizingen achter de rug zijn, de restyling van de Volkskrant en de tweede pagina van nrc.next is voltooid, is het afwachten hoe de columnisten hun eigen kamertje gaan inrichten.

Die van Arnon Grunberg is het kleinste: 150 woorden. 'Voetnoot' staat er op de deur. Voetnoten zijn die terzijdes in een te klein lettertype die je net zo goed kunt overslaan, omdat ze je toch maar uit het verhaal trekken. Die in een saai boek als voornaamste functie hebben dat ze de zetspiegel verkleinen zodat je sneller door kunt lezen. Je hebt ook van die rare boeken waarin de voetnoten belangrijker zijn dan het eigenlijke verhaal. Grunberg hoort tot die laatste categorie. Drie van zijn voetnoten zijn nu verschenen en ik kan alleen maar zeggen: mijn God, wat is die man geniaal.

150 woorden, ga er maar aan staan. Wat kun je daar nu mee? Voor Grunberg is het geen woord te weinig en geen woord te veel. Hij vaagt in dat brokje onderaan de pagina de rest van het nieuws moeiteloos weg. Hoe lang doe je over het lezen van 150 woorden? In Grunbergs geval langer dan over het lezen van een coverstory met driedubbele lengte. En dat is een groot compliment. Ze zijn ook onmiskenbaar Grunberg. De eerste zin van het eerste stukje: 'We hebben leren leven met het woord "opiniemaker" zoals mensen in oorlogsgebieden leven met het casino van de bomaanslag.' De laatste van het tweede: 'Wij moeten de fantasieën van anderen niet met onze moraal bestrijden.' En uit de derde: 'De ware eenzaamheid bestaat niet uit gebrek aan vrienden, maar uit gebrek aan vijanden.'

150 woorden, jongens, dat is bijna niet voor te stellen.

Hoe ironisch is het dat Aaf de krant afsluit die Grunberg opent? Ik moest in elk geval meteen denken aan Meneertje Knipperlicht en Het jaar dat ik 30 werd. Nu is Aaf een gelukkige moeder. (Dus geen nrc.next materiaal meer.) Haar eerste column op de achterpagina ging over Sonja Bakker en Dr. Frank. Gisteren: de begintune van Koffietijd. Die van vandaag gaat over haar stacaravan. Juist. Ook haar stukjes zijn onmiskenbaar van haar hand. Maar die hand heeft opeens een schoonmaakhandschoen aan, zo'n enge glibberige van zachtroze plastic. Zou het een grap zijn? Zou er morgen, op 1 april, een Aap uit de schoonmaakhandschoen komen? Of is Aaf sinds haar bevalling echt opgeslokt door het huismoederbestaan dat riekt naar de jaren vijftig? Ik hoop het niet.

Misschien vinden we troost op haar oude plekje, bij Renske de Greef in nrc.next. Nog maar 26 jaar oud, bekend van Spunk en schrijfster van romans. De eerste columns klinken een beetje als de oude Aaf. Renske gaat op pad naar rare evenementen en beschrijft haar persoonlijke indrukken en wat 'de menselijke kant van de zaak' heet. Soms grappig, maar nog niet helemaal. De pointe is niet altijd even sterk (vandaag, over de schoonmakersstaking: 'En daarvoor waad ik met liefde door een landschap van peuken.' Op stations mag toch niet gerookt worden? Het landschap is eerder opgetrokken uit krantjes). Ach, dat wordt nog wel wat. Ik geef haar het voordeel van de twijfel.

Wie geeft mij het voordeel van de twijfel?

(De columns van Renske de Greef zijn terug te lezen op nrc.next, die van Aaf hier, die van Grunberg staan niet online.)

Bookmark and Share
_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:
blog comments powered by Disqus