Het ultieme rock-'n-rollcliché

james_hetfield
De eerste werkdagen op kantoor zitten er weer op. En dat valt niet mee, zoals iedereen wel weet, ondanks dat je je werk leuk vindt en al lang over de infantiele 'ik wil nooit meer werken'-vakantiefase heen bent. Misschien valt het vooral niet mee omdat je alleen door het fenomeen kantoor al snel al op zo'n Jiskefettoon gaat roepen dat het niet mee valt.

De tweede dag gaat het al een stuk beter dan de eerste en voor je het weet is de vakantie weggezakt in een ver en zonnig verleden. Toch blijf ik er nog even in hangen. Het lot is mij goedgezind geweest en heeft me twee kaartjes voor Lowlands toebedeeld, twee van de 164 die weer voor een minuut of vijf op de markt kwamen. Het voelt alsof ik ze heb gewonnen, hoewel ze gewoon 150 euro kostten. Geen geld voor een verlenging van het vakantiegevoel, dat niet alleen met drie dagen is vermeerderd, maar met de hele tussentijd erbij, die gevuld wordt met luisteren naar bandjes uit de Lowlands-playlist, het weerbericht checken, nieuwtjes op weblogs lezen en andere mensen jaloers maken. En natuurlijk wegdromen bij de zonnige herinnering aan Werchter. Lees verder
Comments

Rock Werchter 2009 hoogtepunten

In omgekeerd chronologische volgorde, omdat zondag de topdag was:

1. Master! Master! Twee jaar geleden zat ik aan een picknicktafel een vette hap naar binnen te schuiven en zag ik in de verte het vuurwerk van Metallica, dat me de wenkbrauw nog niet deed fronsen. Dit jaar? Master! Master!

2. Enkele uren daarvoor: Ghinzu, de vetste band van dit moment. Zelfs een onderbreking van een kwartier omdat het geluid uitvalt weerhoudt ze er niet van om nóg beter terug te komen. Volgend jaar hoofdpodium?

3. Zondagmiddag, ideale tijd voor De Jeugd van Tegenwoordig. Gooi een fles water over je hoofd heen, sla je zoveelste biertje achterover, laat je hersenen koken. Waar zijn die sletten? Hier!

4. Weer enkele uren daarvoor sloot 2 Many DJs de zaterdag af. In Tivoli waren ze beter, maar met z'n tienduizenden is het feest groter.

5. De prijs voor de lekkerste frontman gaat zonder twijfel naar de zanger van de White Lies. De jongens riepen: 'als ik een meisje was zou ik verliefd op hem worden.' Na afloop noemden ze hem een geniale muzikant. Ja ja.

6. Ook Placebo wist zich te revancheren voor een matig optreden de vorige keer. Het nieuwe album vind ik (nog) niet zo sterk, maar ze hebben me ervan overtuigd dat dat aan mij ligt.

Dit zijn heel kort mijn hoogtepunten. Het allerheetste hoogtepunt was natuurlijk de zon. En het allerbeste mijn lieve vrienden.

Feel free to add!
Lees verder
Comments

Drie dj's, een monster en een dode paus

Mag je pretenties verwachten van iets wat vooral uitblinkt door pretentieloosheid? Ik zat toch nog een beetje in mijn maag met mijn stukje over 2 Many DJ’s en Justice. Pretentie is niet het goede woord, besef ik. Diepte ook niet. Ze spelen immers juist met de oppervlakte, met het uiterlijke en lichamelijke. Een andere Rauw-avond die in mijn geheugen gegrift staat (het geheugen van de oppervlakte) was er een met Vitalic. Het was de avond van de begrafenisdag van paus Johannes Paulus II. Die twee zijn in mijn gedachten onlosmakelijk met elkaar verbonden en die verbinding kan wellicht ophelderen waar het mij om gaat. Lees verder
Comments

De waanzin van 2 Many DJ's

Ik ben wel wat gewend als het gaat om dansen, dat via springen, vasthouden, duwen richting boksen gaat. Soms beland je echter op een dansvloer die je volkomen opvreet om vervolgens uit te spugen zonder dat je begrijpt wat er eigenlijk is gebeurd. Beter!

Als opwarmertje voor 2 Many DJ’s gisteren in Tivoli, besloot ik de documentaire Part of the Weekend Never Dies te kijken, een registratie van de bizarre wereldtour die de De Waele-broertjes deden. Elke avond traden ze op als de liveband Soulwax Nite Versions, om vervolgens nog eens als 2 Many DJ’s met een dj-set de avond af te sluiten. Tussendoor traden bevriende bands en dj’s op, die in de documentaire ook aan het woord komen, maar eigenlijk niet zoveel boeiends te zeggen hebben. Lees verder
Comments