Was met De Beschaving het festivalseizoen afgesloten (dat voor mij helaas uit maar één festival bestond dit jaar) - gisteren is het bandjesseizoen officieel voor geopend verklaard. Het optreden van The Wombats in Tivoli was het eerste van een reeks concerten die op stapel staan.

De drie Wombats zijn een stelletje nerds dat keihard kan rocken en enorm populair blijkt te zijn onder de middelbareschooljeugd. Eind vorig jaar hadden ze een hit in het Glazen Huis van 3FM met Let's Dance to Joy Division. Dan weet je dat er jonkies op af komen. Dit was echter niet zomaar een jong publiek, maar een jong, hysterisch publiek. Geweldig!

Al bij het voorprogramma Kitchen Knife Wife gilden de meisjes voor het podium met wapperende handen en glowsticks om de polsen. (Nooit van gehoord trouwens, maar een toffe band! Heeft al het goede van de Babyshambles, nu hopen dat ze niet ook de slechte gewoontes overnemen...) The Wombats kregen een groot papier met 'Jeg elsker deg' en een roodgestift hart (voor de Noorse bassist), en er werden onderbroeken gegooid. Vooruit, ze waren van Bridget Jones-formaat, maar toch. This! Is! No! Bridget! Jones! zingen ze in Kill the Director, ik denk dat ze liever een stringetje krijgen.

Tivoli heeft er een nieuw stukje beleid bij (naast nieuwe muurbekleding): bij binnenkomst werd aan sommige mensen hun leeftijd gevraagd en als je het verkeerde antwoord gaf, moest je een polsbandje om. Ik neem aan dat die mensen bij de bar een beperkt aanbod kregen. Zeker de helft van het publiek had een wit bandje, een paar echte kids een rood. Aan mij vroegen ze niks, da's duik.

Een beetje angstig word je wel van zo'n binnenkomst. Kunnen al die luitjes die niet mogen drinken wel feesten? Nou, dat kunnen ze. Jongens, meisjes, maakt niet uit; pogoën, crowdsurfen, stagediven, alles mag. (Tip voor de meisjes: als je van het podium springt zo snel mogelijk op je rug draaien, het zijn namelijk vooral de jongens die je met hun graaihandjes opvangen.)

Vanaf het tweede nummer ging iedereen stevig uit zijn dak, om pas na het laatste nummer te stoppen. De binnenkomer was net als op de plaat het a capella gezongen Tales of Girls, Boys and Marsupials. Geniaal bedacht: je wéét dat die drie doowop-nerds straks helemaal los gaan, de spanning is torenhoog. Geniaal gedaan ook, want je moet het maar kunnen: met zijn drieën opkomen en bij één microfoon de aandacht van een explosief, uitverkocht Tivoli vasthouden.

Toen ze de bom lieten barsten met Kill the Director (altijd fijn als een band gelijk een bekend nummer erin gooit) kon alles nog maar één kant op: omhoog. The Wombats zijn dan ook niet van de ballads of rustpuntjes, het gaat van knallen naar meezingen (Laura! Laura!) naar knallen en terug. Tegen de tijd dat de eerste doorweekte, hijgende, door elkaar gestompte tieners bijkwamen aan de rand van de zaal - waar semi-bedaarde types als ik ons ophouden - stond de groep kalende, baardige mannen die The Wombats geinig genoeg ook aantrekt, met de armen in de lucht te hossen. Zonder glowsticks weliswaar.

De dj-set die de bandleden later die nacht in de Ekko zouden geven, heb ik helaas gemist. Mensen zonder plastic armbandje mochten dan wel drank kopen, ze moeten de volgende dag ook gewoon werken.

Lees meer over: Wombats, Tivoli, concert