Vandaag werk ik een jaar bij Studium Generale. Dat betekent dat ik sinds vandaag in vaste dienst ben. Daar ben ik blij mee. En het geeft me de creeps.

Ik kan nu achteroverleunen en het ambtenarenbestaan tot in de puntjes perfectioneren vanachter mijn zonovergoten kamer in het Bestuursgebouw. Genieten van mijn ruime loonsverhoging. Loonsverhoging die bovendien hoe dan ook, wat ik ook doe, elk jaar terugkeert. Geen zorgen meer over crisis en werkloosheid, over op het laatste moment op straat gezet worden omdat de cijfers het dicteren. Geen zestig sollicitatiebrieven schrijven om te horen dat je te hoog opgeleid bent. Nee hoor, de rest van mijn 36 jaar arbeidsleven liggen veilig en wel voor me uitgestrekt.

Creeps dus. Toen ik in Amsterdam werkte wilde ik niet eens een jaarkaart voor de trein aanschaffen - dat scheelde weliswaar tweehonderd euro, maar dat betaalde je in het veelvoudige terug door je gevoel van vrijheid in te leveren. Vond ik. Weten wat er komt, jaar na jaar, daar krijg ik het benauwd van. Een beetje onzekerheid en gevaar is noodzakelijk.

Toch nog een voordeel aan de crisis dus: alle mensen die een beetje risico en gevaar wel fijn vinden, worden op hun wenken bediend. Werk je dan ook nog eens bij een instituut als de universiteit, waar reorganiseren regel is en bezuinigen de norm, dan weet je: ik zit hier wel goed in mijn ambtenarenstoel. In vaste dienst. Met de creeps.

Lees meer over: werk