'Ziekbed van rugpijn. De pijn maakt ons bewust van onze lichamelijkheid, maakt ons ervan bewust dat die lichamelijkheid ons bedreigt, een tegenstander is die ons in een ijzeren greep heeft gevangen. Pijn is degradatie, berooft ons van onze krachten, dooft de energie, beperkt het denken en doodt het ten slotte, pijn maakt ons vleugellam, verandert onze ziel in een lege zak en het lichaam in een afstotelijke open wond. Gottfried Benn schreef zo over het lijden, als een walgelijk, stinkend iets (ook de bijbel, Job).

Wanneer ik pijn heb, ben ik kwaad op mezelf, razend, het is een zwakheid die ik niet kan uitstaan. Pijn haalt je omlaag. Ik weet niet waar de absurde manier van zeggen vandaan komt dat pijn adelt. Het te koop lopen met je eigen lijden en ziektes is vreselijk. Ziekte is een persoonlijke nederlaag, een fiasco. De Amerikanen hebben gelijk dat ze de rampen van ons lichaam (ziekte, pijn) als gênante dingen beschouwen die de atmosfeer van de omgeving vergiftigen, en er niet over spreken omdat ze het als iets hoogs intiems beschouwen.

Het ergste van de pijn: je kunt je onmogelijk concentreren, onmogelijk werken. Ziekte is verloren tijd. Wat ervan overblijft is onvruchtbare grond, een uitgeholde plek.’

Uit: Ryszard Kapuściński, Lapidarium


_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Reizen met Herodotos en Kapuściński

Lees meer over: Ryszard Kapuściński, tijd, ziek