Morgen win ik de staatsloterij.

Iedereen belt me op.
Vrienden, collega’s, speelkameraden
klasgenoten, ooms, oude liefdes.
We spreken af in De Klok.
Het feest duurt tot de morgen.

Ik betaal alle schulden.
Ik geef een geheim aantal blanco cheques weg.

Ik koop een theater voor Karin
een planetarium voor Niek
en een tuin voor Ivo.
Mijn moeder krijgt een serie kleinkinderen
mijn vader een tropische republiek.

Dan ga ik een hectare in de bergen kopen
en een hotel in Coïmbra.
Daar schrijf ik met Arjen AapNoot Vuur.

Ik schenk de staat mijn geboorteplaats
het stedelijk museum mijn zegen.
Ik steun de bescherming van de Yeti
en het instituut voor schaamte-bestrijding.

Dag en nacht rijden auto’s door de straten
met luidsprekers op het dak.
'Sparen is zonde!’
'Laat de rijken de crisis betalen!’

Dus: Winkeliers, dichters en werklozen.
Wanhoopt niet! Wanhoopt niet!

De Maecenas komt!


K. Michel

Uit: Ja! Naakt als de stenen.
Meulenhoff, 1989.



_________________________________________________________________________________

Gerelateerde artikelen:

• Dichters als allriskverzekering van het volk Twee lezingen: Geert Buelens over de Dichter des Vaderlands en Gaston Franssen over het fenomeen stadsdichters
• Flirt met het concrete Gedicht van de Pool Miron Bialoszewski, opgenomen in de bloemlezing Memento
• Het dier Hugo Claus Een gedicht van Hugo Claus over de essentie van (onze fascinatie voor) het dier
• Techniek in de literatuur IV In deze aflevering een gedicht van Osip Mandelstam over ’De telefoon’
• Ik heb eb Over hoe poëzie kan troosten, zoals ze ook op de bloedpoli weten
• Of Mere Being van Wallace Stevens is tegelijk bloedstollend, ontroerend en griezelig. Het doet denken aan de monoliet uit 2001: A Space Oddysey, maar dan met een vogel

Lees meer over: poëzie, K. Michel