Is hij niet beeldig? Mijn eerste viltwerkstukje!

De workshop vilten vond plaats in Zoelmond, in het ouderlijk huis van een goede vriendin. Ik had in mijn dronken enthousiasme geroepen dat ik het eeeenig vond, een workshop vilten, en dus stond ik met wat meiden en een flink aantal dames in een schuur bolletjes wol uit te zoeken, te plukken, kneden, zepen, aaien als een pasgeboren konijntje en wat er al niet meer komt kijken bij het maken van een schattig tasje.

W. en ik kozen meteen voor het model klein heuptasje, want dat is altijd handig bij het stappen. (Een van de meiden zei nog, 'die is handig voor mijn drugs als ik naar Solar ga', maar ik geloof dat de dames daar heel beleefd overheen hebben geluisterd.) En daar is hij dan! Vergis je niet: er zit zo’n viereneenhalf uur werk in, waarvan de helft het equivalent van deegrollen is. Al die wolplukjes van het Merinoschaap moeten natuurlijk in elkaar gaan haken tot een dikke vilten lap, en dat doen ze niet vanzelf. Dat vraagt veel water, schuim, massage, krimpen, terug in vorm duwen en aaien (juist, als een pasgeboren konijntje).

Pas toen we bezig waren, bedachten W. en ik dat een tasje dat krimpt en vervormt wanneer het in aanraking komt met vocht en schuim, misschien niet zo handig is bij het uitgaan. Niet alleen ziet hij er na een avondje biergooien in Tivoli uit als een bloemkool, bovendien kan je hem de volgende dag niet met je stinkkleren meewassen. Dat maakt het tasje wel weer zo exclusief: alleen voor speciale gelegenheden, die droog zijn en niet stinken.

Lees meer over: vilten, Zoelmond