De geheime tuin: Een essay in Revisor

Voor het zomernummer van de Revisor schreef ik een essay over The Secret Garden (De geheime tuin), mijn eigen tuin en filosofische tuinen.

Wilde tuinen, gedeelde landschappen

Lange tijd heb ik geleefd met Het Landschap. Een droombeeld, op twee manieren: het is er vooral ’s nachts, en het is waar alles goedkomt. Als ik Het Landschap voor me zie, zie ik gras dat vooroverbuigt onder zijn eigen gewicht en verderop, maar niet al te ver, een bomenrij. Meer niet. Er zijn verschillende schakeringen groen en de zon schijnt.

En ikzelf? Ik maak geen deel uit van Het Landschap. Ik wil er graag naartoe, het lijkt de bron van mijn verlangen, maar het staat op afstand. Ík sta op afstand. Ik kan er niet in.

Het tienjarige weesmeisje Mary uit De geheime tuin, het kinderboek van Frances Hodgson Burnett uit 1911, kan wanneer ze maar wil De Geheime Tuin binnengaan, ook al is de ommuurde plek op het landgoed van haar oom verboden terrein. Na de dood van haar ouders is ze uit gekoloniseerd India overgebracht naar Yorkshire. Haar oom geeft net zo weinig om haar als haar ouders deden. Hij is zelf diep in rouw nadat zijn vrouw is overleden (zoveel doden!).

Die tuin ís zijn vrouw. Dus is de toegangsdeur gesloten, de sleutel begraven en de poort overgroeid met klimop. Totdat Mary vriendschap sluit met een roodborstje, dat haar de weg wijst naar de ingang. De tuin, zelf halfdood, biedt de verwaarloosde en ongeliefde Mary een schuilplaats. Ze brengen elkaar weer tot leven, de weestuin en het weeskind.

‘De Geheime Tuin. Ze hield van die naam en ze hield nog meer van het gevoel dat niemand wist waar ze zat als ze binnen de mooie oude muren was.’ Als ik het boek herlees – in mijn kindertijd was het een van mijn ultieme favorieten – herken ik direct de aantrekkingskracht van de naamgeving. De naam, aangeduid door hoofdletters, door jou bedacht en door jou gegeven, zorgt voor een intieme relatie. Niemand kan tussen jullie komen.

Komen de hoofdletters van Het Landschap daar soms vandaan? Is dat niet mijn plek ‘als in sprookje ver van de wereld’? Hier ben je veilig, zegt Het Landschap, zelfs al heb je geen sleutel en lukt het niet om binnen te komen.

Lees verder in de Revisor!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *